Skip to main content

Titus Simoens


Titus Simoens heeft zijn eigen stem gevonden. In zijn vierde boek 11:00 am krijgen intimiteit en menselijke emotie opnieuw de hoofdrol. Ditmaal in de vorm van Alfons, een 81-jarige man die zijn dagen lijkt te slijten in banale monotonie en grijze mistroostigheid. Of is dit slechts schijn?

Titus Simoens, extract 11:00 am, courtesy the artist

Wie het werk van Titus Simoens een beetje volgt, weet dat hij niet terugdeinst om zijn vertrouwde terrein te verlaten. Zijn debuut Blue, See - Mount Song - Los Domadores (2015) leunde nog sterk aan bij de documentaire fotografie. Remember de beelden van weerloze momenten en strijdbare kameraadschappen van aandoenlijk kleine jongens die school liepen op de uiterst gedisciplineerde Oostendse zeevaartschool IBIS. 
Titus Simoens, beeld uit Blue, See - Mount Song - Los Domadores, courtesy the artist

Titus Simoens, beeld uit Blue, See - Mount Song - Los Domadores, courtesy the artist

Titus Simoens, beeld uit Blue, See - Mount Song - Los Domadores, courtesy the artist

In zijn drie meest recente projecten kiest hij er voor om een specifiek persoon gedurende langere tijd te volgen. Tu me dis (2016) gaf ons een inkijk in een persoonlijke ontmoeting van de Gentse fotograaf met ‘het mooiste meisje van Arles’. De tientallen foto’s van haar vragende ogen staan sindsdien op ons netvlies gebrand. We zochten er - samen met haar - naar antwoorden die we niet konden vinden. Ook niet in haar doordringende brief, een verrassende plotwending waarmee het boek afsluit en waarin het meisje haar stem laat horen (lees: waarin ze de macht van de fotograaf overneemt). 
Titus Simoens, extract Tu me dis, courtesy the artist

Titus Simoens, extract Tu me dis, courtesy the artist

Simoens hoeft echter geen camera ter hand te nemen om artistiek interessante wegen in te slaan. Zo blijkt ook uit
 For Brigitte (2017). Op vraag van Brigitte’s zus Lieve en met behulp van archieffoto’s van de tienerjaren van Brigitte - toen ‘het mooiste meisje van de klas’ (een gelukkig toeval?) - compileerde de fotograaf een ontroerend boek voor haar zeventigste verjaardag. Toeval had hier zeker deels een hand in de opbouw van het narratief. Door het gebruik van computersoftware ontstonden immers ongewone uitsneden, naast een willekeurige volgorde van de foto’s.





Na de modische beauty met de glamoureuze zonnebrillen die we weelderig te zien kregen in For Brigitte, voelt 11:00 am bijna als een antithese. Een foto van een man in een wit marcelleke die de afwas doet. Een tafel netjes gedekt met een Vlaamse maaltijd wachtend op twee mensen. Een vrouw die een straat oversteekt. En een hond die uit een raam staart. Het is een wilde graai uit de twintig foto’s die in het boek een zeer secce lay-out kregen: een beeld op de rechterpagina, een summier begeleidend narratief op de linker en een zee aan witruimte. Uit de lapidaire zinnen lezen we over de toevallige ontmoeting tussen Alfons en de fotograaf, hun wekelijkse wederzien, Alfons’ kookkunsten, zijn single bestaan en zijn behoefte aan een partner. Mogelijk lees je er een tristesse in? Misschien interpreteer je het als een rustgevende, dagelijkse routine van een vitale tachtiger? We kunnen ons niet ontdoen van een zeker gevoel van saaiheid. De fotograaf geeft er betekenis aan door de toevoeging van een fictief verhaalelement, waarin hij zelf gelooft. Zo zien we beelden van een vrouw die Simoens op straat tegen het lijf liep, en over wie hij begon te fantaseren. ‘From the moment she started talking to me, I knew she was the right woman for Alfons. In my mind, she was.’ Het failliet van dit verhaal, van deze constructie lijkt al bij de eerste zin ingezet, en toch lees je verder, kijk je mee over zijn schouder, hoop en verlang je, want, wie weet…?

Titus Simoens, extract 11:00 am, courtesy the artist

Titus Simoens, extract 11:00 am, courtesy the artist

Wat zich duidelijk aftekent in de vier publicaties is een betrokkenheid en menselijkheid. Tu me dis kunnen we bijna als een cesuur in Simoens werk lezen. Een soort ommeslag waarbij het luisteren, interpreteren, maken en delen van verhalen via fotografie  centraal komt te staan. Waarbij wegen elkaar kruisen, levenspaden voor even intens verstrengeld raken om elkaar vervolgens weer los te laten.

© SC

Titus Simoens, 11:00 am, Art Paper Editions (APE), 24 × 32 cm, 36 p, ills b&w, paperback, English, design: Lisa Debrouwere, edition of 300, October 2018.

Dit artikel is verschenen in HART #189, 21.02.2019



Comments

Popular posts from this blog

Panamarenko

35 YEARS PANAMARENKO & DEWEER GALLERY - A BRILLIANT STORY SINCE 1983 Als Panamarenko niet bestond, ze moesten hem uitvinden. De zelfverklaarde fantast behoeft geen introductie. Van het einde van de jaren ’60 tot zijn pensioen in 2005 bricoleerde hij een kinderlijke droomwereld - van zelfgebouwde duikboten, vliegende schotels en zeppelins tot auto’s en kipachtige vogels. Zijn verwondering was de perfecte voedingsbodem voor zijn poëtische creaties, steeds balancerend tussen techniek en esthetiek, en nu op weg naar de eeuwige jeugd! Deweer Gallery bezit een schatkamer aan Panamarenko’s, en dat is bezwaarlijk overdreven. Tussen het begin van de jaren ’80 en 2005 verzamelde de familie Deweer een indrukwekkende hoeveelheid topstukken als V1 Barada Jet (1991), IJsvogel (2003) en Donnariet (2003). Naast unieke objecten zijn er ook heel wat tekeningen, modellen, fotografische prints, multiples en grafiek van de kunstenaar. Deweer Gallery is de enige galerie in België die zoveel werk van Pana…

Yves Velter

Brief aan Yves Velter, geschreven naar aanleiding van de vernissage van de tentoonstelling Soul Contractions in de Paardenstallen in Kortrijk. 27.04.2019.

Beste Yves,
Relatief recent nodigde je me uit om een bezoek te brengen aan je atelier in de Romestraat in Oostende. We zijn geen intimi, ons contact bleef vooralsnog beperkt tot een beleefdheidsgroet op een vernissage. Je werk had ik wel al gezien. Zoals het monumentale tableau ‘Gaze of Hesitation’ dat dit najaar nog te zien was in de Mesdag Collectie in Den Haag. Dertien mensen in een zwart kostuum zijn er rond een reusachtige tafel iets aan het doen, wat nog het meest lijkt op vergaderen. Het tafelblad viel me meteen op. Je verbeeldt er immers een wateroppervlak dat me deed denken aan een diepe, onvoorspelbare oceaan. Het gesprek tussen de verschillende personages leek me afstandelijk. Dat meende ik af te leiden uit de strakke vormen, het grijsblauwe coloriet, maar misschien nog in de eerste plaats uit de gezichten. Daar waar ik oge…

LABOUR

Komplot brengt hedendaagse kunst naar Constantin Meuniermuseum
Kapitalisme, vroeger en nu
In het Constantin Meuniermuseum vindt een primeur plaats: een tijdelijke groepstentoonstelling met hedendaagse kunst. Onder de titel ‘LABOUR’ selecteerde curator en directeur van het nomadische curatorencollectief Komplot Sonia Dermience tien kunstenaars die aan de hand van bestaand of nieuw werk onderzoeken wat het sociaalrealisme en arbeid vandaag betekent.

We besluiten ons bezoek te combineren met een passage langs BOZAR. In dit kunstencentrum loopt momenteel (onder andere) de verdienstelijke expo ‘Bernard van Orley’. Maar waar het in BOZAR over de koppen lopen is, is er in het Meuniermuseum geen kat te bespeuren. En dat is eigenaardig. Constantin Meunier (1831-1905) is een van België’s grootste schilders/beeldhouwers. Hij verwierf succes met zijn waardige en grootse visualisaties van arbeiders. Van mijnwerkers tot glasblazers - Meunier verleende ze de status van helden van de industriële revolut…

delighted despondence

Buscábamos una diligencia a todo trance con mulas viciadas, dispuestas a rodar por los edificios, a romper los arreos y a matar al mayoral Darío de Regoyos
Loss and mourning, melancholy and dark beauty. These are the ingredients of La España Negra [Black Spain], a book that can be described as an alternative guide to wander through northern and central Spain, from the Cantabrian coast and the Basque Country to Madrid. This little jewel, published in 1898, is a child born out of a journey made in 1888 by two intimate friends, namely Belgian symbolist poet Émile Verhaeren and Spanish painter, and co-writer, Darío de Regoyos. It is a rare artistic dialogue between Spain and Flanders during the fin de siècle. Both having lost a parent - Verhaeren his father and Regoyos his mother - they started their travels as a way to mourn, to process their pain and create new memories and works that welled up from the depths of their soul.



Verhaeren and Regoyos searched for remote villages far from the b…

AMBERES - ROBERTO BOLAÑO - ANTWERP

Displaying a raw energy that he would later develop to establish himself as one of the most original writers of his generation, Roberto Bolaño’s early experimental novella Amberes (English: Antwerp) is a source of inspiration for a homonymous group exhibition at M HKA in Antwerp. Sofie Crabbé had a conversation with senior curator Nav Haq about the creativity, power and relevance of Bolaño’s writing and how it resonates in both contemporary and historical art.

Sofie Crabbé: Why did you choose Amberes as a source of inspiration for an exhibition?
Nav Haq: When I moved to Antwerp several years ago, a friend gave me a copy of this novella. I liked the fact that the prose’s actual relation to Antwerp remains elusive. The book is not about Antwerp. It would be really uninteresting to make a straight ‘Antwerp’ show. This exhibition is a way to do something more ambiguous. I am interested in the blurring between places in Amberes. Some places are like alter-egos for other places. Most of the s…

David Denil

Met het boek LET US NOT FALL ASLEEP WHILE WALKING toont David Denil zich naast een clever beeldenmaker, een erudiet verteller en een voortreffelijk onderzoeker en analyticus. In deze lijvige pil brengt hij op een uiterst eigenzinnige, compromisloze manier stukken uit de turbulente geschiedenis van Oekraïne in kaart, meer specifiek de burgerrevolutie op het Onafhankelijkheidsplein in Kiev - Maidan. Op 21 november 2013 vond daar de eerste van een golf demonstraties plaats tegen de corruptie en de rechtsonzekerheid. Een deel van de bevolking wilde het lot van Oekraïne aan de Europese Unie verbinden in plaats van aan Rusland.
LET US NOT FALL ASLEEP WHILE WALKING - een adaptatie van de frase ‘don’t let me walk around asleep’ uit het gedicht Days are Passing, Nights are Passingvan Taras Shevchenko - is een dynamisch en doorwrocht boek. Denil belicht er verschillende facetten van het conflict via found footage en eigen geënsceneerde fotografische opnames zwevend tussen droom en realiteit en o…

Lina Bo Bardi

Brazilië's best bewaarde geheim
Lina Bo Bardi (1914-1992), Italiaans-Braziliaans multitalent, zou ‘Brazilië’s best bewaarde geheim’ zijn. Een halve eeuw was ze een centrale figuur binnen de cultuur van Brazilië. Haar bijdrage aan disciplines als architectuur en vormgeving is aanzienlijk. In het Design Museum van Gent kan je momenteel naar een klein fragment van haar oeuvre gaan kijken. Verschillende modernistische meubels staan er uitgestald, hoofdzakelijk ontworpen tussen 1948 en 1951 en geproduceerd in de Estúdio Palma, de praktijk die ze samen met de Italiaanse architect Giancarlo Palanti had opgericht. Lina Bo Bardi is echter zoveel meer. We doken in de diverse facetten van haar invloedrijke, complexe oeuvre en troffen er visie, innovatie en onverstoorde moed, wars van het narratief waarin ze opereerde, dat een mannelijke superioriteit dicteerde. ‘Ik ben een architect. Ik kan niet doorheen muren gaan. Ik ben geen heks. Het enige dat ik met muren kan doen is ze afbreken.’
Het is …

Sébastien Reuzé

Sébastien Reuzé onderzoekt het wezen van fotografie in FOMU
Een omgeving waar je in opgaat
‘Licht dat papier treft.’ De essentie van fotografie laat zich lapidair  samenvatten. De Franse fotograaf Sébastien Reuzé onderzoekt het wezen van fotografie, zijn bouwstenen. Zo blijkt ook in de tentoonstelling ‘Hotel Solaire’ in het FOMU Antwerpen waar hij kleuren, vormen en materialen inzet als woorden en zinnen van een eigen imaginair ‘univers ailleurs’ dat - als een carnivore plant - mooi oogt, maar ook gevaarlijk kan zijn. “Mijn beelden laveren tussen verschillende lezingen; ze zijn zoals een koorddanser, zoekend naar een evenwicht.”

Al wandelend doorheen de expositie voel je meteen: hier is geen documentair fotograaf aan het werk. We kijken naar fragmenten van de werkelijkheid, turen in een soort spiegels, het resultaat van analoge opnames geprint op gemanipuleerd lichtgevoelig papier. Amper hebben we een stap in de expo gezet of daar ontvouwt de zon zich in haar volle omvang. Op verschillen…

Les Monseigneurs

Gent - LUCA School of Arts 
Les Monseigneurs  Victor Verhelst - MA Grafisch Ontwerp Thomas Renwart - MA Textielontwerp
Fantasiewezens, poëtische zinnen en (on)herkbenbare, botanische vormen: wie in het atelier van het kunstenaarsduo Les Monseigneurs ronddwaalt, struint door een schier oneindig vat vol inspiratie. Het is de humus, de ‘grafische tuin’ die de twee zelfverklaarde ‘tuinmannen’ vertalen naar extravagant gekleurde ontwerpen voor (wand)tapijten. ‘Dit is slechts het begin van ons levensproject, notre jardin ne perira jamais.’ Les Monseigneurs bestaat uit grafisch ontwerper Victor Verhelst (1997) en textielontwerper Thomas Renwart (1995). Vanuit een gedeeld engagement sloegen ze in september 2018 de handen in elkaar: het begin van een continue kruisbestuiving die hen geen windeieren legde. De oogst van het eerste jaar bestaat uit diverse (wand)tapijten die dualismen zoals kunst versus design of klassiek versus eigentijds ondermijnen. Het zijn stuk voor stuk unieke stukken die functi…

Dirk Braeckman

Na vier intense jaren waarin hij o.a. ons land vertegenwoordigde op de Biënnale van Venetië en exposities had van Texas tot Tsjechië, stelt Dirk Braeckman met ‘Dear deer ,’ nog eens tentoon bij zijn galerie Zeno X. De Belgische meester van de fluwelen betovering blijft er zijn nuchtere zelve bij. De verhoogde zichtbaarheid stimuleert, maar hij houdt het kleinschalig.
Braeckman wordt vaak in een adem geassocieerd met analoge, tijdloze prints op barietpapier, een non-conventionele, experimentele aanpak en uitgesponnen gradaties van grijs naar zwart, of omgekeerd. ‘Dear deer ,’ laat ons zien dat de tussen Gent en Waarschoot laverende kunstenaar zoveel meer registers bespeelt. In deze expo ontwaren we bv. werk in kleur. Dit is weliswaar geen primeur en het aandeel van kleurtinten blijft beperkt tot vier prints, maar voor Braeckmans doen is dit ongewoon. Neem nu het beeld ‘Dear deer , I hope’. Een merkwaardig alchemistisch samenspel van coloriet zorgt er voor een atmosferische, zinderende e…