Skip to main content

PLAY Kortrijk


Voor Play brengen 40 kunstenaars uit 18 landen, 60 kunstwerken op 16 binnen- en buitenlocaties naar Kortrijk. Metropolis M sprak met Hilde Teerlinck, die het stadsparcours samen met Patrick Ronse cureerde.

Jennifer Rubell, Bed

Hoe positioneert Play zich ten opzichte van andere stadsfestivals in West-Vlaanderen, zoals Beaufort dat zich uitstrekt over de Vlaamse kust en de Triënnale in Brugge?

Beaufort kent reeds een zekere traditie. Sinds 2003 vindt Beaufort driejaarlijks plaats. Deze kunstmanifestatie zit bovendien op de kustlijn die jaarlijks veel toeristen aantrekt. De Triënnale in Brugge heeft ook al wat ervaring. (Drie jaar geleden, in 2015, werd de triënnale voor het eerst in veertig jaar opnieuw in het leven geroepen, na de Triënnales in 1968, 1971 en 1974, red.) Brugge is bovendien een financieel sterke stad, zeker ook op het gebied van kunst, cultuur en erfgoed. De stad wordt ook ieder jaar, net als de Belgische kust, overspoeld door toeristen. Het zijn niet de inwoners van Brugge of de Belgische kust die het grootste deel van de bezoekers vormen. Kortrijk daarentegen kent niet die historie van buitenprojecten. Er zijn wel al enkele buitenprojecten gerealiseerd, maar nog niet op deze schaal. Net als andere kunstenfestivals in de publieke ruimte mikken we op een breed publiek, maar Kortrijk heeft niet die massale instroom van toeristen en onze budgetten zijn ook stukken kleiner dan die van Beaufort of de Triënnale in Brugge. Play is dus een ambitieus project voor Kortrijk. De context van deze drie kunstenfestivals is dus verschillend, waardoor ze elkaar aanvullen. Projecten als Beaufort en de Triënnale in Brugge effenen wel het pad voor projecten zoals Play, omdat ze mensen vertrouwd maken met hedendaagse kunst in de publieke ruimte.

Hoe hebben jullie de architecturale context en omgeving van Kortrijk benut om kunstwerken tot hun recht te laten komen?

We hebben voor binnen- als buitenlocaties gekozen. Als je iets realiseert in de publieke ruimte, moet je rekening houden dat jij de gast bent en niet de ontvanger. Een van de buitenlocaties is de Verlaagde Leieboorden op de Broelkaai en de Verzetskaai, die pas in maart gerealiseerd zijn. Deze prachtige locatie wilden we benutten en naar voren brengen. Jeppe Heins’ banken komen er echt tot hun recht, ze hebben er een functie. We krijgen honderden foto’s via Instagram van mensen die op de banken gaan zitten. Het werk stimuleert de dialoog tussen gebruikers en voorbijgangers. Net als de gevangenis Prototype VIPAG (Voluntary Individual Public Automatic Prison) van Leo Copers. Bezoekers kunnen zich er vrijwillig gedurende vijf minuten en tegen betaling van één euro publiekelijk laten opsluiten in een metalen gevangeniscel. Dit werk wordt versterkt door zijn locatie naast de twee Broeltorens, de enige overblijfselen van de middeleeuwse stadsvesting. De oudste Broeltoren, de zuidelijke Speytorre, werd destijds samen met de Broelbrug gebouwd om het verkeer op de Leie te controleren. Door deze combinatie krijgt het werk een nieuwe lectuur.

Er zijn daarnaast ook vele binnenlocaties. Sommige plekken zijn normaal publiek niet toegankelijk. Andere hebben we totaal getransformeerd. Wie bijvoorbeeld al eens een bezoek bracht aan de bovenverdieping van het museum Kortrijk 1302 in het Begijnhofpark, het voormalige dormatorium, zal die nu amper herkennen. Alle panelen zijn er weggehaald en alle kleine ramen zijn opnieuw zichtbaar. Kortom, de ruimte is terug één ruimte met een eigen identiteit en verhaal. Zo zijn we ook tewerk gegaan in de Broeltoren Noord en de Budafabriek. Adaptaties zoals het gebruik van valse muren hebben we bewust achterwege gelaten, zodat werken met elkaar kunnen communiceren. Destijds heb ik samengewerkt met de architecten Lacaton & Vassal voor FRAC Nord-Pas de Calais. (Hilde Teerlinck was van 2006 tot 2014 directeur van de FRAC (Fonds Régional d’Art Contemporain) Nord-Pas de Calais. Lacaton & Vassal tekenden o.a. ook de verbouwing van het Palais de Tokyo in Parijs, red.) Ik leerde van hen om te kijken naar de rijkdom die aanwezig is, voor je begint te verbouwen. Dit zie je dus in de Broeltoren Noord en de Budafabriek. We gaan er terug naar de originele staat van de ruimtes. De meeste kunstenaars hebben de ruimtes ook zelf gekozen.

Jeppe Hein, Modified Social Bench

De sculpturen worden een deel van het stedelijk weefsel. Gaan er sommige permanent blijven?

Een van de banken Jeppe Hein zal blijven. Net als het werk Sing Sing van Frederik Van Simaey. Sing Sing is een sculptuur in de vorm van een metalen hek. Wanneer je met een stok tegen de verschillende spijlen van het hek tikt, is de melodie “Altijd is Kortjakje ziek” te horen. Achter de installatie bevindt het Muziekcentrum Track zich. Frederik Van Simaey wou dit werk al langer maken, hij sprak met mensen van het Muziekcentrum en wilde dan ook dat zijn sculptuur daar een plaats kreeg.

Het belang van het spel(en) vormt de basis van jullie parcours. Kan je het concept wat meer duiden?

Bij een thema als Play is het belangrijk om mensen actief te laten deelnemen. Patrick Ronse (artistiek leider en coördinator van Be-Part, Platform voor actuele kunst in Zuid-West-Vlaanderen) deelt deze mening. Spelen is een geestelijke, maar ook een lichamelijke activiteit. Als je niet zorgt dat mensen kunnen springen, vallen, rennen of ergens opkruipen, dan heb je een deel gemist. Als ik ergens een oplossing voor moet vinden, ga ik altijd even een luchtje scheppen. Door te wandelen kom ik dan tot een idee. Ons lichaam en onze geest zijn enorm met elkaar verbonden. Maar Play hoeft niet alleen interactief te zijn. We willen ook nadenken over het spel. Er is uiteraard ook aandacht voor de visie van de kunstenaar op dit brede thema.
Neem bijvoorbeeld de installatie van Piero Golia aan de Broeltoren Noord. Mensen kunnen er uit de Broeltoren springen. Ze belanden vervolgens op een zachte schuimmatras. Kinderen gaan vaak verschillende keren springen, terwijl volwassenen eerder de neiging hebben om twee keer na te denken. Sommige mensen hebben hoogtevrees. De sprong voelt als een risico. De ontlading na de sprong geeft een wow-gevoel. Het is een overwinning. Het is ongelooflijk hoe een fysieke actie een geestelijke reactie teweegbrengt. Er zijn mensen die onmiddellijk aan de Twin Towers denken. Met dit werk refereert Piero Golia naar Leap into the Void van Yves Klein, een fotomontage waarbij een man van de tweede verdieping een sprong in het ijle waagt.

Piero Golia, Manifest Destiny

Paola Pivi, Untitled (slope)

In de pers is erg de nadruk gelegd op het feit dat Play geschikt is voor kinderen. Wat is voor jou het belangrijkst?

Play is natuurlijk veel meer. We zitten vandaag zo in een geïntellectualiseerde kunstwereld waardoor we het belang van spelen als een belangrijk sociologisch en psychologisch aspect binnen de maatschappij vergeten. Met Play willen we nadenken over iets dat heel essentieel is. Kijk bijvoorbeeld naar het werk Adult Games van de Koerdisch-Turkse kunstenaar Erkan Özgen. Hij toont er hoe kinderen die opgroeien en spelen in een onderdrukkende dictatuur, potentieel  - door het zien van zoveel geweld - terrorist en guerrillero kunnen worden. De manier waarop ze zich gedragen en spelen toont namelijk hoe zij op conflict- en gevaarsituaties reageren.

Het spel(en) is een heel ruim begrip. Hoe zou jij dat definiëren?

Verschillende psychologen, sociologen en psychiaters hebben zich over dat thema gebogen. Spelen zou je kunnen omschrijven als iets dat je vrijwillig doet zonder dat je er een beloning voor krijgt. Je moet jezelf maar ’ns afvragen hoeveel keer per week je dat zelf doet. Vandaag hebben we voor alles een reden nodig, zelfs om naar de yoga te gaan, want we moeten ontstressen.
Het spel is een voorwaarde voor de motorische en cognitieve ontwikkeling. Al spelende leren we. Als kinderen en volwassenen niet kunnen spelen, leidt dat tot een afwezigheid van creativiteit, asociaal gedrag en zelfs depressies. Een grote inspiratiebron voor mij was het boek Play: How it Shapes The Brain, Opens the Imagination, and Invigorates the Soul van psychiater Stuart Brown. Hij heeft veel onderzoek gedaan naar het sociaal gedrag van seriemoordenaars, en de afwezigheid van het spel in hun leven.

Heidi Voet, When all the world is a hopeless jumble

Polly Apfelbaum, The Sound of Ceramics

Play bezoek je best niet alleen?

Nee, je gaat er het best met vrienden of familie heen. Op de Grote Markt kunnen bezoekers bijvoorbeeld op een reusachtig bed, een soort airtrampoline, springen (Bed, Jennifer Rubell, red.), als je de tentoonstelling alleen bezoekt, ga je dit misschien niet doen. Het is een feit dat we meestal in groep spelen, denken we bijvoorbeeld aan het vertellen van een absurd verhaal onder vrienden. Hierop verder bouwend kunnen we ons dan ook de vraag stellen of gaming wel spelen is?

Opmerkelijk is de aanwezigheid van Playgrounds in de tentoonstelling. Van het hindernissenparcours met afgedankte stenen die Tere Recarens vond in het depot van de stad Kortrijk, over een maquette van een speelplein ontwikkeld door Barbara Davi, de documentaire kortfilm The Land, een Welshe experimentele avonturenspeeltuin, tot de meer dan duizend documentaire foto’s die Peter Friedl maakte van publieke speelpleinen tussen 1995 en 2014.

Speelpleinen ontstonden uit een behoefte naar veilig afgebakende speelplaatsen voor kinderen. In steden als New York en Amsterdam wilde men op die manier kinderen weghouden van het spelen op straat, aangezien dat gevaarlijk was. Deens landschapsarchitect Carl Theodor Sørensen merkte tijdens de Tweede Wereldoorlog op dat kinderen het maken van een eigen ruimte verkozen boven die ‘afgebakende kooien’ van speeltuinen. Hierdoor ontstonden overal ter wereld, van Japan tot Mexico, Adventure Playgrounds waar kinderen - weliswaar onder toezicht - in bomen mochten klimmen, vuur konden maken en met messen en bijlen konden spelen. Een belangrijk voorvechtster van die Adventure Playgrounds was de Engelse landschapsarchitecte Lady Allen. In de jaren zeventig en tachtig zijn die Adventure Playgrounds verdwenen. Het was het begin van gedesignde speelpleinen waarbij veiligheid en (over)controle centraal ging staan.

Het speelplein dat Barbara Davi voor Play ontwikkelde, wilden we initieel ook buiten installeren, maar dit bleek praktisch onmogelijk. Verschillende commissies moeten de speeltuinen immers goedkeuren, op het vlak van materiaalkeuze, de hoogtes van speeltuigen, enzovoort. Heel dit proces neemt vier jaar tijd in beslag. Bij het bekijken van de foto’s van Peter Friedl valt dan weer op hoe weinig inventief we zijn in het ontwerpen van speelpleinen. Hij fotografeerde speeltuinen over heel de wereld, van Antwerpen tot Tokyo. Het is frappant hoe alle speeltuinen op elkaar lijken. Hetzelfde geldt voor de hinkelspelen. Tere Recarens wilde hinkelbanen van over de hele wereld in Kortrijk samenbrengen, en ontdekte dat de structuur van de hinkelspelen universeel is. Naast het hindernissenparcours waar je over spreekt, maakte Recarens ook haar eigen hinkelbanen door in de stad op bestaande stenen kleuren aan te brengen. Dit werk is bijna onzichtbaar, maar het is er wel.

Priscilla Monge, soccer pitch
Tere Recarens, Heaven and Earth

Er is ook een ander werk dat in heel de stad terugkeert, namelijk de tapijten die als een soort signalisatie aan de ingang van alle binnenruimtes aangebracht zijn.

Dit is een werk van Dane Mitchell, die in 2019 Nieuw-Zeeland zal vertegenwoordigen op de Biënnale van Venetië. Op elk tapijt staat de zin ‘beyond this point invisible forces are at play’. De bezoeker stapt over de mat, dus hij/zij is de ‘invisible force’ die het spel activeert.

Een van de meest participatieve projecten van Play is het Brick Play-project van MAP13, een collectief van drie architecten die de samenwerking aanging met jongeren, studenten en inwoners van Kortrijk. Kan je dit werk wat meer contextualiseren?

MAP13 gaat vaak samenwerkingen aan met de bevolking, zodat zij de functie en de vormgeving van de gebouwen mee kunnen bepalen. De collaboraties voor Play resulteerden in verschillende tekeningen en modellen van organische, Catalaanse gewelven die heel bijzonder zijn doordat ze rechtstaan zonder het gebruik van pilaren. Deze gewelven gaan we volgend jaar realiseren in het park van Kortrijk Weide. Er komt namelijk een hedendaags paviljoen waarin onder andere concerten zullen plaatsvinden.

Wat is uw band met Kortrijk? U bent afkomstig van Brugge, maar woont en werkt al jaren in het buitenland. Sinds anderhalf jaar woont en werkt u in Barcelona als CEO - General Director voor de Han Nefkens Foundation, een platform dat videoproductie ondersteunt en waarvoor u de wereld rondreist.

Ik ben geboren in Brugge en opgegroeid in Anzegem, waar mijn vader nog steeds woont. Daarna ben ik gaan studeren in Waregem. De grote, culturele stad voor ons was Kortrijk. Ik ging er naar de Limelight en het theater, en zag er voor het eerst producties van Needcompany en Anne Teresa De Keersmaeker. Patrick Ronse ken ik al langer. Zijn geesteskind Be-Part verhuisde recent naar Kortrijk. (Sinds oktober 2017 is Be-Part een platform met twee werkplaatsen, een in Waregem en een in Kortrijk, red.) We hadden reeds samengewerkt voor Beaufort en speelden met het idee om samen onze tanden in een groter project te zetten. Ik was reeds een tweetal jaar aan het concept van Play aan het werken. Toen kwam Patrick met het idee om dat project in Kortrijk te realiseren. Het begin van een mooie, tweede samenwerking was geboren.

© SC

Play t/m 11.11.2018 op diverse binnen- en buitenlocaties in Kortrijk. playkortrijk.be; eind augustus verschijnt de bijhorende catalogus

Dit artikel is verschenen op de website van Metropolis M, 11.08.2018



Comments

Popular posts from this blog

Panamarenko

35 YEARS PANAMARENKO & DEWEER GALLERY - A BRILLIANT STORY SINCE 1983 Als Panamarenko niet bestond, ze moesten hem uitvinden. De zelfverklaarde fantast behoeft geen introductie. Van het einde van de jaren ’60 tot zijn pensioen in 2005 bricoleerde hij een kinderlijke droomwereld - van zelfgebouwde duikboten, vliegende schotels en zeppelins tot auto’s en kipachtige vogels. Zijn verwondering was de perfecte voedingsbodem voor zijn poëtische creaties, steeds balancerend tussen techniek en esthetiek, en nu op weg naar de eeuwige jeugd! Deweer Gallery bezit een schatkamer aan Panamarenko’s, en dat is bezwaarlijk overdreven. Tussen het begin van de jaren ’80 en 2005 verzamelde de familie Deweer een indrukwekkende hoeveelheid topstukken als V1 Barada Jet (1991), IJsvogel (2003) en Donnariet (2003). Naast unieke objecten zijn er ook heel wat tekeningen, modellen, fotografische prints, multiples en grafiek van de kunstenaar. Deweer Gallery is de enige galerie in België die zoveel werk van Pana…

Yves Velter

Brief aan Yves Velter, geschreven naar aanleiding van de vernissage van de tentoonstelling Soul Contractions in de Paardenstallen in Kortrijk. 27.04.2019.

Beste Yves,
Relatief recent nodigde je me uit om een bezoek te brengen aan je atelier in de Romestraat in Oostende. We zijn geen intimi, ons contact bleef vooralsnog beperkt tot een beleefdheidsgroet op een vernissage. Je werk had ik wel al gezien. Zoals het monumentale tableau ‘Gaze of Hesitation’ dat dit najaar nog te zien was in de Mesdag Collectie in Den Haag. Dertien mensen in een zwart kostuum zijn er rond een reusachtige tafel iets aan het doen, wat nog het meest lijkt op vergaderen. Het tafelblad viel me meteen op. Je verbeeldt er immers een wateroppervlak dat me deed denken aan een diepe, onvoorspelbare oceaan. Het gesprek tussen de verschillende personages leek me afstandelijk. Dat meende ik af te leiden uit de strakke vormen, het grijsblauwe coloriet, maar misschien nog in de eerste plaats uit de gezichten. Daar waar ik oge…

LABOUR

Komplot brengt hedendaagse kunst naar Constantin Meuniermuseum
Kapitalisme, vroeger en nu
In het Constantin Meuniermuseum vindt een primeur plaats: een tijdelijke groepstentoonstelling met hedendaagse kunst. Onder de titel ‘LABOUR’ selecteerde curator en directeur van het nomadische curatorencollectief Komplot Sonia Dermience tien kunstenaars die aan de hand van bestaand of nieuw werk onderzoeken wat het sociaalrealisme en arbeid vandaag betekent.

We besluiten ons bezoek te combineren met een passage langs BOZAR. In dit kunstencentrum loopt momenteel (onder andere) de verdienstelijke expo ‘Bernard van Orley’. Maar waar het in BOZAR over de koppen lopen is, is er in het Meuniermuseum geen kat te bespeuren. En dat is eigenaardig. Constantin Meunier (1831-1905) is een van België’s grootste schilders/beeldhouwers. Hij verwierf succes met zijn waardige en grootse visualisaties van arbeiders. Van mijnwerkers tot glasblazers - Meunier verleende ze de status van helden van de industriële revolut…

delighted despondence

Buscábamos una diligencia a todo trance con mulas viciadas, dispuestas a rodar por los edificios, a romper los arreos y a matar al mayoral Darío de Regoyos
Loss and mourning, melancholy and dark beauty. These are the ingredients of La España Negra [Black Spain], a book that can be described as an alternative guide to wander through northern and central Spain, from the Cantabrian coast and the Basque Country to Madrid. This little jewel, published in 1898, is a child born out of a journey made in 1888 by two intimate friends, namely Belgian symbolist poet Émile Verhaeren and Spanish painter, and co-writer, Darío de Regoyos. It is a rare artistic dialogue between Spain and Flanders during the fin de siècle. Both having lost a parent - Verhaeren his father and Regoyos his mother - they started their travels as a way to mourn, to process their pain and create new memories and works that welled up from the depths of their soul.



Verhaeren and Regoyos searched for remote villages far from the b…

AMBERES - ROBERTO BOLAÑO - ANTWERP

Displaying a raw energy that he would later develop to establish himself as one of the most original writers of his generation, Roberto Bolaño’s early experimental novella Amberes (English: Antwerp) is a source of inspiration for a homonymous group exhibition at M HKA in Antwerp. Sofie Crabbé had a conversation with senior curator Nav Haq about the creativity, power and relevance of Bolaño’s writing and how it resonates in both contemporary and historical art.

Sofie Crabbé: Why did you choose Amberes as a source of inspiration for an exhibition?
Nav Haq: When I moved to Antwerp several years ago, a friend gave me a copy of this novella. I liked the fact that the prose’s actual relation to Antwerp remains elusive. The book is not about Antwerp. It would be really uninteresting to make a straight ‘Antwerp’ show. This exhibition is a way to do something more ambiguous. I am interested in the blurring between places in Amberes. Some places are like alter-egos for other places. Most of the s…

David Denil

Met het boek LET US NOT FALL ASLEEP WHILE WALKING toont David Denil zich naast een clever beeldenmaker, een erudiet verteller en een voortreffelijk onderzoeker en analyticus. In deze lijvige pil brengt hij op een uiterst eigenzinnige, compromisloze manier stukken uit de turbulente geschiedenis van Oekraïne in kaart, meer specifiek de burgerrevolutie op het Onafhankelijkheidsplein in Kiev - Maidan. Op 21 november 2013 vond daar de eerste van een golf demonstraties plaats tegen de corruptie en de rechtsonzekerheid. Een deel van de bevolking wilde het lot van Oekraïne aan de Europese Unie verbinden in plaats van aan Rusland.
LET US NOT FALL ASLEEP WHILE WALKING - een adaptatie van de frase ‘don’t let me walk around asleep’ uit het gedicht Days are Passing, Nights are Passingvan Taras Shevchenko - is een dynamisch en doorwrocht boek. Denil belicht er verschillende facetten van het conflict via found footage en eigen geënsceneerde fotografische opnames zwevend tussen droom en realiteit en o…

Lina Bo Bardi

Brazilië's best bewaarde geheim
Lina Bo Bardi (1914-1992), Italiaans-Braziliaans multitalent, zou ‘Brazilië’s best bewaarde geheim’ zijn. Een halve eeuw was ze een centrale figuur binnen de cultuur van Brazilië. Haar bijdrage aan disciplines als architectuur en vormgeving is aanzienlijk. In het Design Museum van Gent kan je momenteel naar een klein fragment van haar oeuvre gaan kijken. Verschillende modernistische meubels staan er uitgestald, hoofdzakelijk ontworpen tussen 1948 en 1951 en geproduceerd in de Estúdio Palma, de praktijk die ze samen met de Italiaanse architect Giancarlo Palanti had opgericht. Lina Bo Bardi is echter zoveel meer. We doken in de diverse facetten van haar invloedrijke, complexe oeuvre en troffen er visie, innovatie en onverstoorde moed, wars van het narratief waarin ze opereerde, dat een mannelijke superioriteit dicteerde. ‘Ik ben een architect. Ik kan niet doorheen muren gaan. Ik ben geen heks. Het enige dat ik met muren kan doen is ze afbreken.’
Het is …

Sébastien Reuzé

Sébastien Reuzé onderzoekt het wezen van fotografie in FOMU
Een omgeving waar je in opgaat
‘Licht dat papier treft.’ De essentie van fotografie laat zich lapidair  samenvatten. De Franse fotograaf Sébastien Reuzé onderzoekt het wezen van fotografie, zijn bouwstenen. Zo blijkt ook in de tentoonstelling ‘Hotel Solaire’ in het FOMU Antwerpen waar hij kleuren, vormen en materialen inzet als woorden en zinnen van een eigen imaginair ‘univers ailleurs’ dat - als een carnivore plant - mooi oogt, maar ook gevaarlijk kan zijn. “Mijn beelden laveren tussen verschillende lezingen; ze zijn zoals een koorddanser, zoekend naar een evenwicht.”

Al wandelend doorheen de expositie voel je meteen: hier is geen documentair fotograaf aan het werk. We kijken naar fragmenten van de werkelijkheid, turen in een soort spiegels, het resultaat van analoge opnames geprint op gemanipuleerd lichtgevoelig papier. Amper hebben we een stap in de expo gezet of daar ontvouwt de zon zich in haar volle omvang. Op verschillen…

Les Monseigneurs

Gent - LUCA School of Arts 
Les Monseigneurs  Victor Verhelst - MA Grafisch Ontwerp Thomas Renwart - MA Textielontwerp
Fantasiewezens, poëtische zinnen en (on)herkbenbare, botanische vormen: wie in het atelier van het kunstenaarsduo Les Monseigneurs ronddwaalt, struint door een schier oneindig vat vol inspiratie. Het is de humus, de ‘grafische tuin’ die de twee zelfverklaarde ‘tuinmannen’ vertalen naar extravagant gekleurde ontwerpen voor (wand)tapijten. ‘Dit is slechts het begin van ons levensproject, notre jardin ne perira jamais.’ Les Monseigneurs bestaat uit grafisch ontwerper Victor Verhelst (1997) en textielontwerper Thomas Renwart (1995). Vanuit een gedeeld engagement sloegen ze in september 2018 de handen in elkaar: het begin van een continue kruisbestuiving die hen geen windeieren legde. De oogst van het eerste jaar bestaat uit diverse (wand)tapijten die dualismen zoals kunst versus design of klassiek versus eigentijds ondermijnen. Het zijn stuk voor stuk unieke stukken die functi…

Dirk Braeckman

Na vier intense jaren waarin hij o.a. ons land vertegenwoordigde op de Biënnale van Venetië en exposities had van Texas tot Tsjechië, stelt Dirk Braeckman met ‘Dear deer ,’ nog eens tentoon bij zijn galerie Zeno X. De Belgische meester van de fluwelen betovering blijft er zijn nuchtere zelve bij. De verhoogde zichtbaarheid stimuleert, maar hij houdt het kleinschalig.
Braeckman wordt vaak in een adem geassocieerd met analoge, tijdloze prints op barietpapier, een non-conventionele, experimentele aanpak en uitgesponnen gradaties van grijs naar zwart, of omgekeerd. ‘Dear deer ,’ laat ons zien dat de tussen Gent en Waarschoot laverende kunstenaar zoveel meer registers bespeelt. In deze expo ontwaren we bv. werk in kleur. Dit is weliswaar geen primeur en het aandeel van kleurtinten blijft beperkt tot vier prints, maar voor Braeckmans doen is dit ongewoon. Neem nu het beeld ‘Dear deer , I hope’. Een merkwaardig alchemistisch samenspel van coloriet zorgt er voor een atmosferische, zinderende e…