Skip to main content

Arian Christiaens

HOME

Terwijl de ontmoeting met het nieuwe coronavirus wereldwijd bij de meest kwetsbaren - fysiek, mentaal en/of economisch - een gitzwart spoor nalaat, ontwaren we ook positieve geluiden. De herwonnen tijd, ontstaan door de lockdown light, blijkt een ideale voedingsbodem voor creatieve experimenten. De Gentse fotografe Arian Christiaens bijvoorbeeld maakt iedere dag een familieportret van haar 4-koppige gezin.

 

Een jaar geleden kwam je voor het eerst naar buiten met Xenia, een portret van je zus die vroeger je broer was. Xenia is gebaseerd op archieffoto’s en nieuw beeldmateriaal, en bestrijkt een tijdsspanne van zeventien jaar. De aangrijpende beelden van het fysieke en psychologische veranderingsproces staan sindsdien op m’n netvlies gebrand. Was dit je afstudeerproject?


Arian Christiaens: Nee, ik behaalde reeds in 2004 een master fotografie aan het KASK. Sindsdien werk ik als docent en ben ik zelfstandig fotograaf in bijberoep. De noodzaak om tijd en ruimte te maken voor eigen artistieke projecten bleef echter aanwezig. Het voelde bevrijdend om een werk te maken over mijn zus. Wat begon als een project voor mezelf, kreeg, na het volgen van een masterclass met Paul Kooiker in het Fotomuseum in Antwerpen, een meer serieuze vorm. Het onderzoeken van mijn eigen identiteit en intieme (familie)verhoudingen fascineert me. Door het fotografisch beeldmateriaal van Xenia te delen met een ruimer publiek, heb ik ontdekt hoe een persoonlijk, intiem verhaal ook voor andere mensen betekenis en waarde kan hebben.


Zolang de lockdown duurt zal je dagelijks een portret van je gezin maken. Persoonlijke identiteit en verbindingen met familieleden lijken de onderstroom in je werk te zijn?


AC: Dat klopt, na Xenia ontstond er een moment waarin ik in de spiegel begon te kijken. Ik ben in m’n eigen archief en in het archief van m’n ouders, twee amateurfotografen, gedoken. Ik vond er heel veel zelfportretten terug, naast foto’s die m’n ouders van elkaar maakten. De dagelijkse familieportretten zijn hier onverwacht tussen geslopen. Via die beelden kijk ik naar mezelf. Ik speel er heel bewust met de blikken. Meestal kijken we naar de camera, alsof we naar buiten kijken, naar de toeschouwer. Bij het maken van het eerste beeld associeerde ik dit ‘buiten’ vooral met een onduidelijke toekomst, met een vraagteken dat ons allemaal verbindt. Soms kijkt er iemand weg, soms wenden we alle vier onze blik af. Hoe zien jullie ons? Hoe kijken we naar een gezin? Bij het maken van de portretten heb ik daarnaast ook klassieke familiefoto’s in mijn achterhoofd zoals de Familienporträts van Thomas Strüth. Mensen gaan zich hiervoor vaak opkleden om hun stand in de maatschappij te tonen. Wij poseren ook een beetje fier, maar we gaan ons niet opkleden. De foto’s die ik maak zijn duidelijk geënsceneerd, tegelijk laat ik ruimte voor de eigen invulling van alle gezinsleden. Het is dus een wisselwerking, een samenspel tussen wat ik dirigeer en wat er reeds aanwezig is. Ik hou ervan hoe mijn rol als mama, als fotograaf en als maker samenkomt. De spanning en interpretatiemogelijkheden die ontstaan vind ik heel interessant.


Arian Christiaens, uit de reeks home, 2020, courtesy van de kunstenaar

 

Arian Christiaens, uit de reeks home, 2020, courtesy van de kunstenaar


Hoe ervaren jullie de lockdown als familie?


AC: (aarzelt) In zekere zin ervaren we het als iets positief. De verstilling, de wereld die kleiner wordt, de stress door het strakke uurrooster die wegvalt, het doet deugd. Ik heb het sowieso soms moeilijk met de overdaad aan prikkels. Er is een andere ruimte- en tijdservaring. Ik hou ervan om hiermee in de beelden te spelen.

 

Kan je me meer vertellen over de beleving bij je kinderen en je partner?

 

AC: Mijn kinderen zijn superblij. M’n oudste zoon mist wel zijn vriendjes een beetje. Misschien kunnen kinderen beter om met een kleinere wereld dan volwassenen en missen wij meer onze andere rollen? Mijn vriend is muzikant. Alle optredens zijn weggevallen, wat een tegenvaller is. Maar over het algemeen lukt het wel. Iedere dag onafgebroken samenzijn in een relatief kleine ruimte, het voelt natuurlijk. Ik wil ook geen idealistisch beeld geven. Er zijn heus ook spanningen en pijn, boosheid, eenzaamheid of verdriet, maar deze emoties toelaten is ook mooi.


Arian Christiaens, uit de reeks home, 2020, courtesy van de kunstenaar

 

De portretmomenten zullen iedere dag een andere dynamiek met zich meebrengen?

 

AC: Het gaat alle richtingen uit. (lacht) Soms gaat het vanzelf, maar soms is het echt een trekken en duwen. Het is een collectief spel. Ik pols dagelijks naar de animo van de andere gezinsleden. We praten er veel over. Ik merk hoe iedereen bewuster leert omgaan met zijn/haar lichaam, bijvoorbeeld door de keuze van een bepaalde pose. Ik geef ook wat uitleg over de impact van een bepaalde een blik of houding, zonder te veel te sturen.

 

In de media is de voorbije weken vaak het belang van ‘structuur’ onderstreept, als was het een toverwoord voor het mentale welbevinden. Dat dagelijkse portretmoment is een onderdeel van jullie structuur.

 

AC: Ja, dit samenkomen vind ik plezant. Het is ook tof om zelf terug beelden te maken, om terug te keren naar het basisspel van de fotografie, naar de klassieke waarden van licht en compositie, om subtiel te verwijzen naar film- en schilderkunst. We hebben er nu de tijd en ruimte voor. In de normale rat race zou dit moeilijk lukken. Het zorgt ook voor een ritme, een manier van tellen. We zijn op een maandag begonnen met het maken van een familieportret. Sindsdien maken we iedere eerste dag van de week een foto op letterlijk dezelfde locatie en met dezelfde positionering van de vier gezinsleden. Ik zit steeds op de luidspreker, mijn vriend zit op de grond, etc. Ik wil niets forceren. De positionering, de compositie, de locatie en het tijdstip komen de andere dagen van de week intuïtief tot stand. Hoe voelen we ons? Hoe gedragen we ons? Hoe kleden we ons? Ik speel met herhalingen en (lichte/grote) wijzingen. Het licht is soms hetzelfde, maar vaak ook verschillend. Normaal werk ik in mijn artistiek werk eerder langzaam en overdenk ik alles tien keer, maar dat is nu onmogelijk, doordat er kinderen bij betrokken zijn en door de dagelijkse deadline. Veel keuzes gebeuren onbewust. Het is een loslaten. Ik weet ook niet zo goed wat ik mogelijk onbewust vertel. Het voelt oprecht en juist.


Arian Christiaens, uit de reeks home, 2020, courtesy van de kunstenaar

 

Welke fotoprojecten zijn er nog geïnitieerd door de gevolgen van het nieuwe coronavirus? Nick Hannes houdt bijvoorbeeld een visueel dagboek bij voor De Standaard. Hij fotografeert diverse facetten van zijn gezinsleven, de kleine dingen.

 

AC: Jef Boes (Gents fotograaf, sc) maakt bijvoorbeeld portretten tijdens video calls. Hij geeft instructies en maakt een foto van het scherm. In een hoek van het beeldscherm zie je Jef zelf in beeld. Er zijn ook veel fotografen, zoals Sarah Eeckhaut, die raambeelden maken, ze portretteren met andere woorden mensen achter een raam van hun woning.

 

Je deelt dagelijks een foto via Facebook en Instagram. Welke reacties krijg je hierop?

 

AC: Er komen veel reacties. Nooit eerder had ik zo’n directe interactie met anderen tijdens het maakproces van een werk. Dat vind ik wel tof. Mensen laten me weten uit te kijken naar de dagelijkse foto. Ik bereik er een ruime groep mensen mee en niet alleen zij die reeds een affiniteit hebben met fotografie. Mensen stellen me ook vragen over bepaalde blikken en mogelijke betekenissen.

 

Maakt de vertraging een aandacht wakker voor dingen waar je anders misschien niet op zou letten?

 

AC: Zeker, we hebben ineens tijd om meer te kijken naar wat ons omringt. Alles is hetzelfde en toch totaal anders. De woonruimte bijvoorbeeld is niet veranderd, maar we zagen nu pas voor het eerst een giraf in een schaduw van een schouw. (lacht) We wonen nochtans al zes jaar in dit huis. Het lijkt allemaal heel vertrouwd en toch is het dat niet helemaal.

 

Meer info: www.arianchristiaens.com



Arian Christiaens, uit de reeks home, 2020, courtesy van de kunstenaar

Arian Christiaens, uit de reeks home, 2020, courtesy van de kunstenaar

Arian Christiaens, uit de reeks home, 2020, courtesy van de kunstenaar

Arian Christiaens, uit de reeks home, 2020, courtesy van de kunstenaar

Arian Christiaens, uit de reeks home, 2020, courtesy van de kunstenaar

Arian Christiaens, uit de reeks home, 2020, courtesy van de kunstenaar

Arian Christiaens, uit de reeks home, 2020, courtesy van de kunstenaar

Arian Christiaens, uit de reeks home, 2020, courtesy van de kunstenaar


Arian Christiaens, uit de reeks home, 2020, courtesy van de kunstenaar

Arian Christiaens, uit de reeks home, 2020, courtesy van de kunstenaar

Comments

Popular posts from this blog

Panamarenko

35 YEARS PANAMARENKO & DEWEER GALLERY - A BRILLIANT STORY SINCE 1983 Als Panamarenko niet bestond, ze moesten hem uitvinden. De zelfverklaarde fantast behoeft geen introductie. Van het einde van de jaren ’60 tot zijn pensioen in 2005 bricoleerde hij een kinderlijke droomwereld - van zelfgebouwde duikboten, vliegende schotels en zeppelins tot auto’s en kipachtige vogels. Zijn verwondering was de perfecte voedingsbodem voor zijn poëtische creaties, steeds balancerend tussen techniek en esthetiek, en nu op weg naar de eeuwige jeugd! Deweer Gallery bezit een schatkamer aan Panamarenko’s, en dat is bezwaarlijk overdreven. Tussen het begin van de jaren ’80 en 2005 verzamelde de familie Deweer een indrukwekkende hoeveelheid topstukken als V1 Barada Jet (1991), IJsvogel (2003) en Donnariet (2003). Naast unieke objecten zijn er ook heel wat tekeningen, modellen, fotografische prints, multiples en grafiek van de kunstenaar. Deweer Gallery is de enige galerie in België die zoveel werk van Pana…

Yves Velter

Brief aan Yves Velter, geschreven naar aanleiding van de vernissage van de tentoonstelling Soul Contractions in de Paardenstallen in Kortrijk. 27.04.2019.

Beste Yves,
Relatief recent nodigde je me uit om een bezoek te brengen aan je atelier in de Romestraat in Oostende. We zijn geen intimi, ons contact bleef vooralsnog beperkt tot een beleefdheidsgroet op een vernissage. Je werk had ik wel al gezien. Zoals het monumentale tableau ‘Gaze of Hesitation’ dat dit najaar nog te zien was in de Mesdag Collectie in Den Haag. Dertien mensen in een zwart kostuum zijn er rond een reusachtige tafel iets aan het doen, wat nog het meest lijkt op vergaderen. Het tafelblad viel me meteen op. Je verbeeldt er immers een wateroppervlak dat me deed denken aan een diepe, onvoorspelbare oceaan. Het gesprek tussen de verschillende personages leek me afstandelijk. Dat meende ik af te leiden uit de strakke vormen, het grijsblauwe coloriet, maar misschien nog in de eerste plaats uit de gezichten. Daar waar ik oge…

David Denil

Met het boek LET US NOT FALL ASLEEP WHILE WALKING toont David Denil zich naast een clever beeldenmaker, een erudiet verteller en een voortreffelijk onderzoeker en analyticus. In deze lijvige pil brengt hij op een uiterst eigenzinnige, compromisloze manier stukken uit de turbulente geschiedenis van Oekraïne in kaart, meer specifiek de burgerrevolutie op het Onafhankelijkheidsplein in Kiev - Maidan. Op 21 november 2013 vond daar de eerste van een golf demonstraties plaats tegen de corruptie en de rechtsonzekerheid. Een deel van de bevolking wilde het lot van Oekraïne aan de Europese Unie verbinden in plaats van aan Rusland.
LET US NOT FALL ASLEEP WHILE WALKING - een adaptatie van de frase ‘don’t let me walk around asleep’ uit het gedicht Days are Passing, Nights are Passingvan Taras Shevchenko - is een dynamisch en doorwrocht boek. Denil belicht er verschillende facetten van het conflict via found footage en eigen geënsceneerde fotografische opnames zwevend tussen droom en realiteit en o…

delighted despondence

Buscábamos una diligencia a todo trance con mulas viciadas, dispuestas a rodar por los edificios, a romper los arreos y a matar al mayoral Darío de Regoyos
Loss and mourning, melancholy and dark beauty. These are the ingredients of La España Negra [Black Spain], a book that can be described as an alternative guide to wander through northern and central Spain, from the Cantabrian coast and the Basque Country to Madrid. This little jewel, published in 1898, is a child born out of a journey made in 1888 by two intimate friends, namely Belgian symbolist poet Émile Verhaeren and Spanish painter, and co-writer, Darío de Regoyos. It is a rare artistic dialogue between Spain and Flanders during the fin de siècle. Both having lost a parent - Verhaeren his father and Regoyos his mother - they started their travels as a way to mourn, to process their pain and create new memories and works that welled up from the depths of their soul.



Verhaeren and Regoyos searched for remote villages far from the b…

AMBERES - ROBERTO BOLAÑO - ANTWERP

Displaying a raw energy that he would later develop to establish himself as one of the most original writers of his generation, Roberto Bolaño’s early experimental novella Amberes (English: Antwerp) is a source of inspiration for a homonymous group exhibition at M HKA in Antwerp. Sofie Crabbé had a conversation with senior curator Nav Haq about the creativity, power and relevance of Bolaño’s writing and how it resonates in both contemporary and historical art.

Sofie Crabbé: Why did you choose Amberes as a source of inspiration for an exhibition?
Nav Haq: When I moved to Antwerp several years ago, a friend gave me a copy of this novella. I liked the fact that the prose’s actual relation to Antwerp remains elusive. The book is not about Antwerp. It would be really uninteresting to make a straight ‘Antwerp’ show. This exhibition is a way to do something more ambiguous. I am interested in the blurring between places in Amberes. Some places are like alter-egos for other places. Most of the s…

Lina Bo Bardi

Brazilië's best bewaarde geheim
Lina Bo Bardi (1914-1992), Italiaans-Braziliaans multitalent, zou ‘Brazilië’s best bewaarde geheim’ zijn. Een halve eeuw was ze een centrale figuur binnen de cultuur van Brazilië. Haar bijdrage aan disciplines als architectuur en vormgeving is aanzienlijk. In het Design Museum van Gent kan je momenteel naar een klein fragment van haar oeuvre gaan kijken. Verschillende modernistische meubels staan er uitgestald, hoofdzakelijk ontworpen tussen 1948 en 1951 en geproduceerd in de Estúdio Palma, de praktijk die ze samen met de Italiaanse architect Giancarlo Palanti had opgericht. Lina Bo Bardi is echter zoveel meer. We doken in de diverse facetten van haar invloedrijke, complexe oeuvre en troffen er visie, innovatie en onverstoorde moed, wars van het narratief waarin ze opereerde, dat een mannelijke superioriteit dicteerde. ‘Ik ben een architect. Ik kan niet doorheen muren gaan. Ik ben geen heks. Het enige dat ik met muren kan doen is ze afbreken.’
Het is …

Les Monseigneurs

Gent - LUCA School of Arts 
Les Monseigneurs  Victor Verhelst - MA Grafisch Ontwerp Thomas Renwart - MA Textielontwerp
Fantasiewezens, poëtische zinnen en (on)herkbenbare, botanische vormen: wie in het atelier van het kunstenaarsduo Les Monseigneurs ronddwaalt, struint door een schier oneindig vat vol inspiratie. Het is de humus, de ‘grafische tuin’ die de twee zelfverklaarde ‘tuinmannen’ vertalen naar extravagant gekleurde ontwerpen voor (wand)tapijten. ‘Dit is slechts het begin van ons levensproject, notre jardin ne perira jamais.’ Les Monseigneurs bestaat uit grafisch ontwerper Victor Verhelst (1997) en textielontwerper Thomas Renwart (1995). Vanuit een gedeeld engagement sloegen ze in september 2018 de handen in elkaar: het begin van een continue kruisbestuiving die hen geen windeieren legde. De oogst van het eerste jaar bestaat uit diverse (wand)tapijten die dualismen zoals kunst versus design of klassiek versus eigentijds ondermijnen. Het zijn stuk voor stuk unieke stukken die functi…

Marc De Blieck

Hoe verhoudt fotografie zich vandaag tot begrippen als uniciteit, autoriteit en auteurschap? Deze brede vraagstelling en de mogelijke antwoorden zitten diep verankerd in het DNA van SOFAM, een non-profit coöperatieve vennootschap die auteursrechten van visuele kunstenaars in België behartigt. Sinds mei 2018 organiseert SOFAM tweemaal per jaar een tentoonstelling in het Europees Huis van de Auteurs (EHA) waar het is gevestigd. De uitgepuurde expo SAVE AS IMAGE van fotograaf en beeldend kunstenaar Marc De Blieck die plaatsvindt in de coworking ruimten en het café van EHA zet deze vraagstelling extra in de verf.
Een buste van Nefertiti op een sokkel. Een vitrine met optische meetapparatuur. Keramische dan wel geschilderde bloemen. Een woud. Marc De Blieck beperkt zich tot het in beeld brengen van herkenbare objecten van cultureel belang die we aantreffen in musea, naast Unesco-werelderfgoed. Het gaat om onderwerpen die reeds door anderen zijn geselecteerd o.a. omwille van hun universele w…

Titus Simoens

Titus Simoens heeft zijn eigen stem gevonden. In zijn vierde boek 11:00 am krijgen intimiteit en menselijke emotie opnieuw de hoofdrol. Ditmaal in de vorm van Alfons, een 81-jarige man die zijn dagen lijkt te slijten in banale monotonie en grijze mistroostigheid. Of is dit slechts schijn?


Wie het werk van Titus Simoens een beetje volgt, weet dat hij niet terugdeinst om zijn vertrouwde terrein te verlaten. Zijn debuut Blue, See - Mount Song - Los Domadores (2015) leunde nog sterk aan bij de documentaire fotografie. Remember de beelden van weerloze momenten en strijdbare kameraadschappen van aandoenlijk kleine jongens die school liepen op de uiterst gedisciplineerde Oostendse zeevaartschool IBIS.