Skip to main content

Yves Velter


Brief aan Yves Velter, geschreven naar aanleiding van de vernissage van de tentoonstelling Soul Contractions in de Paardenstallen in Kortrijk. 27.04.2019.


Beste Yves,

Relatief recent nodigde je me uit om een bezoek te brengen aan je atelier in de Romestraat in Oostende. We zijn geen intimi, ons contact bleef vooralsnog beperkt tot een beleefdheidsgroet op een vernissage. Je werk had ik wel al gezien. Zoals het monumentale tableau ‘Gaze of Hesitation’ dat dit najaar nog te zien was in de Mesdag Collectie in Den Haag. Dertien mensen in een zwart kostuum zijn er rond een reusachtige tafel iets aan het doen, wat nog het meest lijkt op vergaderen. Het tafelblad viel me meteen op. Je verbeeldt er immers een wateroppervlak dat me deed denken aan een diepe, onvoorspelbare oceaan. Het gesprek tussen de verschillende personages leek me afstandelijk. Dat meende ik af te leiden uit de strakke vormen, het grijsblauwe coloriet, maar misschien nog in de eerste plaats uit de gezichten. Daar waar ik ogen of een mond vermoedde, zag ik gaatjeskarton. Deze specifieke beeldcode had ik al eerder in je beeldend werk gezien. Het is een intrigerend onderdeel van je cryptisch alfabet. Het is jouw manier om mensen te depersonaliseren, te anonimiseren. Zodat wij er ons gemakkelijker in kunnen herkennen. Of om het mysterie te vergroten dat zo inherent is aan jouw werk. Het gebruik van deze materie kreeg een extra dimensie na ons gesprek. Je vond het idee blijkbaar per toeval toen je in aanraking kwam met een geperforeerde achterwand van een oude kast in je woonkamer. Voor jou is de kast - en dus ook de rug ervan - een stille getuige van de talrijke gesprekken en ontmoetingen die in je huiskamer plaatsvonden. Die zwijgzaamheid, die geheimzinnigheid meandert als een rode draad doorheen jouw oeuvre.

Yves Velter, Gaze of hesitation, 2013200x300cmacryl / Chinese inkt / Pigment / Potlood / Hardboard / Print op canvas

Yves Velter, Huidhonger, 180x120cm, acryl / olieverf / Chinese inkt / pigment / potlood / spiegel / plexiglas / ledlamp / batterijen op canvas, 2017

Je beeldend werk, en dat is voor deze tentoonstelling ‘Soul Contractions’ niet anders, getuigt van een bijzondere fijngevoeligheid waarmee je de menselijke psyché in al haar complexiteit in beeld brengt. De mannen en vrouwen die je weergeeft zijn een soort prototypes. Spaarzaam weergegeven met fijne contouren en altijd zonder gezicht. Ze geven blijk van jouw filosofisch inzicht: een vaststaand, onwrikbaar ‘ik’ is een illusie, een ‘ik’ is een vloeibaar gegeven dat door interacties met de buitenwereld verschillende vormen aanneemt. Het laat ons gebeurtenissen of aangeleerde normen en waarden in een ander licht zien. Dit merk ik dagelijks in m’n eigen leven: hoe ik door mijn contact met de ander ideeën aftoets, in vraag stel en ze al dan niet bijstuur. ‘Beïnvloeiingen’, zo noemde je het met een mooi woord.

Een opmerkelijk werk in je tentoonstelling is de collage ‘Settler’s signals’. Over een groot oppervlak verspreidde je zeven gevonden fotografische beelden van gezichten. De foto’s zijn een eeuw geleden gemaakt. We kennen noch herkennen de gelaten. Boven, onder en naast de gezichten bespeuren we ronde schijfjes met tekstfragmenten. Je verbond ze met een fijn lijnenpatroon in Chinese inkt. Wellicht wil je de mogelijke verbindingen tussen de verschillende hoofden suggereren? De denkbare connecties tussen ons en hen? Misschien zijn we wel onrechtstreeks door hen beïnvloed? Tijdens ons gesprek vertelde je me over de immense, anonieme impact die we op elkaar uitoefenen. De stukjes tekst zijn leesbare, maar onsamenhangende flarden van handgeschreven brieven geschreven door je aan autisme lijdende tante. Haar boodschappen zijn gericht aan mensen met autoriteit, maar ze zijn nooit verstuurd en we kunnen er ook geen vat op krijgen. We kunnen ze lezen als een metafoor voor de ontoegankelijkheid, iets wat zich in je oeuvre niet tot brieven beperkt. We vinden dit ook terug in de ogen van de ander, en in de ander tout court. 

Yves Velter, Settlers' signals, 2015, 230x120cm, acryl / Chinese inkt / pigment / potlood / fotoprint / glas op canvas
Yves Velter, La réponse, 2017, A3, digitale prints op celofaan / gaatjeskarton / kleefband, 1/80

‘Soul Contractions’ voorzag je ook van een donkere ruimte met drie kunstwerken. Met kleine zaklampen kunnen bezoekers fragmenten belichten en zo hun eigen blik en de blik van de ander sturen. Wat een treffende, poëtische metafoor voor de onmogelijkheid om volledig tot de ander door te dringen! Die ontoegankelijkheid geldt trouwens niet alleen voor de ander, maar ook voor onszelf. Hierbij denk ik steeds aan het aforisme ‘Gnothi Seauton’, Grieks voor ‘Ken Uzelf’, dat boven de tempel van Apollo prijkt, de plek waar de Grieken het Orakel van Delphi raadpleegden. Die eigen psychologie hou jij vaak een spiegel voor. Tijdens een van onze gesprekken zei je me: ‘We gaan de ander en onszelf nooit volledig kennen. Hierin rust vinden is een van de sleutels van het leven.’

Yves Velter, Interaction phase XIII, 100cmx130cm, acryl / Chinese inkt / pigment / potlood / kopie van brief van Trees / glas op canvas, 2018

Yves Velter, De zielenkamer, polyester / aluminium / acrylverf / lijm, 2018

Yves, hoe meer ik naar jouw collages en sculpturen kijk, hoe overtuigder ik ben van jouw scherp psychologisch doorzicht en inlevingsvermogen. Op een beeldende manier geef je uitdrukking aan menselijke drijfveren. Voor het kunstwerk ‘aide mémoire’ bijvoorbeeld eigende je je twee oude krukken toe, ready-mades die verwijzen naar het zorgende aspect van de mens. Tegelijkertijd peil je hier ook naar de drijfveren van het bieden van hulp. Want is behulpzaamheid wel altijd een altruïstische daad? Of is het eerder een hunkering naar een mentale beloning? En wie is de hulpbehoevende? 

Yves Velter, Aide Memoire, 2007, 20x20x140cm, krukken / kopie van brieven van Trees / vernis / kapstok / hout / glas / textiel

Een ander werk waar ik vaak gebiologeerd naar zit te kijken is ‘Scarmemoires’. Twee mannen zitten er tegenover elkaar. De ene reikt een vreemde vorm aan de andere. Of is het eerder een suggestie van een vorm? We zien enkel de contour. Deze bestaat uit rode puntjes. Het zijn net kleine bloeddruppels. Kijken we hier naar iets spiritueels? Iets magisch? Balanceert er een object van verlangen in zijn hand? Of eerder een schim van gevaar? Want lijkt de ontvanger zich niet wat terug te trekken?


Yves Velter, Scarmemoires, 2019, 80x100cm, acryl / Chinese inkt / pigment / potlood / hardboard op canvas

Vragen en nog eens vragen. Via je beeldtaal krijgen we weliswaar meerdere - soms zelfs letterlijke – sleutels aangereikt, maar ook deze wachten op vragen die we kunnen stellen, vragen die codes en gedragspatronen in vraag stellen en die ons soms ongemakkelijk doen voelen. Zoals het goede kunst betaamt, kan iedereen zich op je kunstwerken ‘inloggen’ en er zijn/haar eigen interpretaties aan geven. Waardoor we verder gaan dan de louter esthetische ervaring en op zoek gaan naar verdieping.

We zullen nog veel van je horen,
Met grote groet,

Sofie 


‘Soul Contractions’ tot 2 juni in Paardenstallen (BUBOX), Korte Kapucijneenstraat z/n, Kortrijk. Open do-zo en Sinksenmaandag van 14-18u. www.bu-box.be



Comments

Popular posts from this blog

Panamarenko

35 YEARS PANAMARENKO & DEWEER GALLERY - A BRILLIANT STORY SINCE 1983 Als Panamarenko niet bestond, ze moesten hem uitvinden. De zelfverklaarde fantast behoeft geen introductie. Van het einde van de jaren ’60 tot zijn pensioen in 2005 bricoleerde hij een kinderlijke droomwereld - van zelfgebouwde duikboten, vliegende schotels en zeppelins tot auto’s en kipachtige vogels. Zijn verwondering was de perfecte voedingsbodem voor zijn poëtische creaties, steeds balancerend tussen techniek en esthetiek, en nu op weg naar de eeuwige jeugd! Deweer Gallery bezit een schatkamer aan Panamarenko’s, en dat is bezwaarlijk overdreven. Tussen het begin van de jaren ’80 en 2005 verzamelde de familie Deweer een indrukwekkende hoeveelheid topstukken als V1 Barada Jet (1991), IJsvogel (2003) en Donnariet (2003). Naast unieke objecten zijn er ook heel wat tekeningen, modellen, fotografische prints, multiples en grafiek van de kunstenaar. Deweer Gallery is de enige galerie in België die zoveel werk van Pana…

LABOUR

Komplot brengt hedendaagse kunst naar Constantin Meuniermuseum
Kapitalisme, vroeger en nu
In het Constantin Meuniermuseum vindt een primeur plaats: een tijdelijke groepstentoonstelling met hedendaagse kunst. Onder de titel ‘LABOUR’ selecteerde curator en directeur van het nomadische curatorencollectief Komplot Sonia Dermience tien kunstenaars die aan de hand van bestaand of nieuw werk onderzoeken wat het sociaalrealisme en arbeid vandaag betekent.

We besluiten ons bezoek te combineren met een passage langs BOZAR. In dit kunstencentrum loopt momenteel (onder andere) de verdienstelijke expo ‘Bernard van Orley’. Maar waar het in BOZAR over de koppen lopen is, is er in het Meuniermuseum geen kat te bespeuren. En dat is eigenaardig. Constantin Meunier (1831-1905) is een van België’s grootste schilders/beeldhouwers. Hij verwierf succes met zijn waardige en grootse visualisaties van arbeiders. Van mijnwerkers tot glasblazers - Meunier verleende ze de status van helden van de industriële revolut…

delighted despondence

Buscábamos una diligencia a todo trance con mulas viciadas, dispuestas a rodar por los edificios, a romper los arreos y a matar al mayoral Darío de Regoyos
Loss and mourning, melancholy and dark beauty. These are the ingredients of La España Negra [Black Spain], a book that can be described as an alternative guide to wander through northern and central Spain, from the Cantabrian coast and the Basque Country to Madrid. This little jewel, published in 1898, is a child born out of a journey made in 1888 by two intimate friends, namely Belgian symbolist poet Émile Verhaeren and Spanish painter, and co-writer, Darío de Regoyos. It is a rare artistic dialogue between Spain and Flanders during the fin de siècle. Both having lost a parent - Verhaeren his father and Regoyos his mother - they started their travels as a way to mourn, to process their pain and create new memories and works that welled up from the depths of their soul.



Verhaeren and Regoyos searched for remote villages far from the b…

AMBERES - ROBERTO BOLAÑO - ANTWERP

Displaying a raw energy that he would later develop to establish himself as one of the most original writers of his generation, Roberto Bolaño’s early experimental novella Amberes (English: Antwerp) is a source of inspiration for a homonymous group exhibition at M HKA in Antwerp. Sofie Crabbé had a conversation with senior curator Nav Haq about the creativity, power and relevance of Bolaño’s writing and how it resonates in both contemporary and historical art.

Sofie Crabbé: Why did you choose Amberes as a source of inspiration for an exhibition?
Nav Haq: When I moved to Antwerp several years ago, a friend gave me a copy of this novella. I liked the fact that the prose’s actual relation to Antwerp remains elusive. The book is not about Antwerp. It would be really uninteresting to make a straight ‘Antwerp’ show. This exhibition is a way to do something more ambiguous. I am interested in the blurring between places in Amberes. Some places are like alter-egos for other places. Most of the s…

David Denil

Met het boek LET US NOT FALL ASLEEP WHILE WALKING toont David Denil zich naast een clever beeldenmaker, een erudiet verteller en een voortreffelijk onderzoeker en analyticus. In deze lijvige pil brengt hij op een uiterst eigenzinnige, compromisloze manier stukken uit de turbulente geschiedenis van Oekraïne in kaart, meer specifiek de burgerrevolutie op het Onafhankelijkheidsplein in Kiev - Maidan. Op 21 november 2013 vond daar de eerste van een golf demonstraties plaats tegen de corruptie en de rechtsonzekerheid. Een deel van de bevolking wilde het lot van Oekraïne aan de Europese Unie verbinden in plaats van aan Rusland.
LET US NOT FALL ASLEEP WHILE WALKING - een adaptatie van de frase ‘don’t let me walk around asleep’ uit het gedicht Days are Passing, Nights are Passingvan Taras Shevchenko - is een dynamisch en doorwrocht boek. Denil belicht er verschillende facetten van het conflict via found footage en eigen geënsceneerde fotografische opnames zwevend tussen droom en realiteit en o…

Lina Bo Bardi

Brazilië's best bewaarde geheim
Lina Bo Bardi (1914-1992), Italiaans-Braziliaans multitalent, zou ‘Brazilië’s best bewaarde geheim’ zijn. Een halve eeuw was ze een centrale figuur binnen de cultuur van Brazilië. Haar bijdrage aan disciplines als architectuur en vormgeving is aanzienlijk. In het Design Museum van Gent kan je momenteel naar een klein fragment van haar oeuvre gaan kijken. Verschillende modernistische meubels staan er uitgestald, hoofdzakelijk ontworpen tussen 1948 en 1951 en geproduceerd in de Estúdio Palma, de praktijk die ze samen met de Italiaanse architect Giancarlo Palanti had opgericht. Lina Bo Bardi is echter zoveel meer. We doken in de diverse facetten van haar invloedrijke, complexe oeuvre en troffen er visie, innovatie en onverstoorde moed, wars van het narratief waarin ze opereerde, dat een mannelijke superioriteit dicteerde. ‘Ik ben een architect. Ik kan niet doorheen muren gaan. Ik ben geen heks. Het enige dat ik met muren kan doen is ze afbreken.’
Het is …

Sébastien Reuzé

Sébastien Reuzé onderzoekt het wezen van fotografie in FOMU
Een omgeving waar je in opgaat
‘Licht dat papier treft.’ De essentie van fotografie laat zich lapidair  samenvatten. De Franse fotograaf Sébastien Reuzé onderzoekt het wezen van fotografie, zijn bouwstenen. Zo blijkt ook in de tentoonstelling ‘Hotel Solaire’ in het FOMU Antwerpen waar hij kleuren, vormen en materialen inzet als woorden en zinnen van een eigen imaginair ‘univers ailleurs’ dat - als een carnivore plant - mooi oogt, maar ook gevaarlijk kan zijn. “Mijn beelden laveren tussen verschillende lezingen; ze zijn zoals een koorddanser, zoekend naar een evenwicht.”

Al wandelend doorheen de expositie voel je meteen: hier is geen documentair fotograaf aan het werk. We kijken naar fragmenten van de werkelijkheid, turen in een soort spiegels, het resultaat van analoge opnames geprint op gemanipuleerd lichtgevoelig papier. Amper hebben we een stap in de expo gezet of daar ontvouwt de zon zich in haar volle omvang. Op verschillen…

Les Monseigneurs

Gent - LUCA School of Arts 
Les Monseigneurs  Victor Verhelst - MA Grafisch Ontwerp Thomas Renwart - MA Textielontwerp
Fantasiewezens, poëtische zinnen en (on)herkbenbare, botanische vormen: wie in het atelier van het kunstenaarsduo Les Monseigneurs ronddwaalt, struint door een schier oneindig vat vol inspiratie. Het is de humus, de ‘grafische tuin’ die de twee zelfverklaarde ‘tuinmannen’ vertalen naar extravagant gekleurde ontwerpen voor (wand)tapijten. ‘Dit is slechts het begin van ons levensproject, notre jardin ne perira jamais.’ Les Monseigneurs bestaat uit grafisch ontwerper Victor Verhelst (1997) en textielontwerper Thomas Renwart (1995). Vanuit een gedeeld engagement sloegen ze in september 2018 de handen in elkaar: het begin van een continue kruisbestuiving die hen geen windeieren legde. De oogst van het eerste jaar bestaat uit diverse (wand)tapijten die dualismen zoals kunst versus design of klassiek versus eigentijds ondermijnen. Het zijn stuk voor stuk unieke stukken die functi…

Dirk Braeckman

Na vier intense jaren waarin hij o.a. ons land vertegenwoordigde op de Biënnale van Venetië en exposities had van Texas tot Tsjechië, stelt Dirk Braeckman met ‘Dear deer ,’ nog eens tentoon bij zijn galerie Zeno X. De Belgische meester van de fluwelen betovering blijft er zijn nuchtere zelve bij. De verhoogde zichtbaarheid stimuleert, maar hij houdt het kleinschalig.
Braeckman wordt vaak in een adem geassocieerd met analoge, tijdloze prints op barietpapier, een non-conventionele, experimentele aanpak en uitgesponnen gradaties van grijs naar zwart, of omgekeerd. ‘Dear deer ,’ laat ons zien dat de tussen Gent en Waarschoot laverende kunstenaar zoveel meer registers bespeelt. In deze expo ontwaren we bv. werk in kleur. Dit is weliswaar geen primeur en het aandeel van kleurtinten blijft beperkt tot vier prints, maar voor Braeckmans doen is dit ongewoon. Neem nu het beeld ‘Dear deer , I hope’. Een merkwaardig alchemistisch samenspel van coloriet zorgt er voor een atmosferische, zinderende e…