Skip to main content

Panamarenko


35 YEARS PANAMARENKO & DEWEER GALLERY - A BRILLIANT STORY SINCE 1983
Als Panamarenko niet bestond, ze moesten hem uitvinden. De zelfverklaarde fantast behoeft geen introductie. Van het einde van de jaren ’60 tot zijn pensioen in 2005 bricoleerde hij een kinderlijke droomwereld - van zelfgebouwde duikboten, vliegende schotels en zeppelins tot auto’s en kipachtige vogels. Zijn verwondering was de perfecte voedingsbodem voor zijn poëtische creaties, steeds balancerend tussen techniek en esthetiek, en nu op weg naar de eeuwige jeugd!
Deweer Gallery bezit een schatkamer aan Panamarenko’s, en dat is bezwaarlijk overdreven. Tussen het begin van de jaren ’80 en 2005 verzamelde de familie Deweer een indrukwekkende hoeveelheid topstukken als V1 Barada Jet (1991), IJsvogel (2003) en Donnariet (2003). Naast unieke objecten zijn er ook heel wat tekeningen, modellen, fotografische prints, multiples en grafiek van de kunstenaar. Deweer Gallery is de enige galerie in België die zoveel werk van Panamarenko te koop aanbiedt. Het is de negende solotentoonstelling van de kunstenaar in Otegem. Voor het eerst brengt Deweer een overzicht van alle beschikbare werken.
De samenwerking tussen de familie Deweer en Panamarenko is om verschillende redenen bijzonder. “De mooiste geschiedenis van Panamarenko met een galerie is in Otegem te vinden,” zei Adriaan Raemdonck, voorzitter van de Belgische moderne en hedendaagse kunstgaleries, recent. De sleutel ligt in het onderlinge vertrouwen tussen Panamarenko en Deweer Gallery. In het begin van de jaren ’80 kocht Mark Deweer zijn eerste werk van de kunstenaar. De overtuiging en bewondering groeide sindsdien alleen maar, evenals de onvoorwaardelijke steun en het wederzijdse respect.
Een van de pronkstukken op de tentoonstelling is V1 Barada Jet (1991). Dit houten straalvliegtuig met reactiemotor beschouwt Panamarenko als een van zijn belangrijkste en best geslaagde realisaties ooit. Hij inspireerde zich hiervoor op een ingrijpende herinnering. Als 4-jarige, op het einde van WOII, zag hij samen met zijn moeder een Duitse V1-bommenwerper die een bom loste boven Deurne. De beelden, geluiden en emoties die hiermee gepaard gingen kropen danig onder zijn huid.
Panamarenko, V1 Barada Jet, 1991, hout en metaal, 105x250x308 cm, courtesy of Deweer Gallery & the artist
We zijn ook verheugd twee Polistes (1990) te kunnen tonen. Deze rubberen auto’s met jet aandrijving zijn afgeleid van de grote Polistes-auto (1974) dat zich in de collectie van het Rijksmuseum Kröller-Müller in Otterlo, Nederland, bevindt. De elasticiteit van het rubber maakt een ophangsysteem overbodig, vangt de trillingen op en komt goed van pas bij eventuele aanrijdingen.
Panamarenko, Polistes, 1991, ijzer, polyurethaan rubber, cellofaan, aluminium (rood), 13x50,3x26 cm, courtesy of Deweer Gallery & the artist
Panamarenko, Polistes-car, 1990, ijzer, polyurethaan rubber, cellofaan, aluminium (zwart & beige), 13x50,5x26 cm, courtesy of Deweer Gallery & the artist © Gerald Van Rafelghem
Een ander opmerkelijk object, ontsproten aan Panamarenko’s fascinatie voor de kosmos, is de vliegende schotel Bing of the Ferro Lusto (1997). Dit werk dient gelezen te worden als een onderdeel van Ferro Lusto, een “fictief ruimteschip van achthonderd meter lang en geschikt voor vierduizend man die voortdurend ruzie maken, wat moeten ze anders doen?” zegt Panamarenko. Bing verwijst naar de motor. Het ruimteproject en -onderzoek van Panamarenko kreeg de omvattende titel Reis naar de Sterren.
Panamarenko, Bing of the Ferro Lusto, 2002, electrische motoren, hars, epoxy en metaal op metalen sokkel, obj. is 60 cm h. / ca. 160x130 cm diameter / sokkel: 110x50x50 cm, courtesy of Deweer Gallery & the artist
Een ander pièce incontournable is IJsvogel (2003). Deze vliegstructuur springt in het oog door zijn fragiliteit, zijn libelachtige lichtheid en de impressionante spanwijdte van zijn vleugels. Panamarenko stelde het werk voor het eerst op naast zijn boerderij in Michelbeke. De vriestemperaturen zorgden voor een laagje sneeuw op de transparante vleugels. De titel van het werk was geboren.

Panamarenko, IJsvogel (Ice Bird), 2003, pvc, aluminium, ijzer, tape en nylon, 260x900x400 cm, courtesy of Deweer Gallery & the artist © Gerald Van Rafelghem
Panamarenko (L) en Sofie Crabbé (R) voor de IJsvogel (Ice Bird) na een interview van Panamarenko met de VRT, foto gemaakt 2 februari 2018.

Met trots toont Deweer Gallery ook Donnariet (2003), het eerste watertuig dat Panamarenko ontwierp voor twee passagiers. Dit sleutelwerk drijft als een boot, terwijl het venster van de cockpit en de staartvin ons aan een duikboot en een walvis doen denken. Op 29 augustus 2003 testte de kunstenaar Donnariet op een vijver in zijn tuin achter zijn boerderij. Hiervan bestaat foto- en filmmateriaal. “Omdat er niet mee gedoken kan worden en het toestel slechts gedeeltelijk onder het wateroppervlak komt, is het meer een onderwaterpedalo,” zegt Panamarenko.
Panamarenko, Donnariet, 2003, staal, rubber, plexiglas, triplex, hout, epoxy, jute en verf, 300x240x450 cm, courtesy of Deweer Gallery & the artist © Gerald Van Rafelghem

Archiefmateriaal, Panamarenko en Eveline Hoorens testen Donnariet, 9 augustus 2003, Michelbeke © Gerald Deweer

Archiefmateriaal, Panamarenko en Eveline Hoorens testen Donnariet, 9 augustus 2003, Michelbeke © Gerald Deweer

Archiefmateriaal, Panamarenko en Eveline Hoorens testen Donnariet, 9 augustus 2003, Michelbeke © Gerald Deweer

Archiefmateriaal, Panamarenko en Eveline Hoorens testen Donnariet, 9 augustus 2003, Michelbeke © Gerald Deweer

Archiefmateriaal, Panamarenko en Marc Deweer voor Donnariet, 9 augustus 2003, Michelbeke © Gerald Deweer

Een volgende fabelachtige creatie is Noordpool-Arlikoop (2004), een minirobot die Panamarenko meenam op huwelijksreis naar de Noordpool. De kunstenaar en zijn vrouw Eveline Hoorens gingen op cruise met een Russische nucleaire ijsbreker. Tijdens de nacht van 9 juli 2004, in de buurt van de Noordpool, verlaat Panamarenko het schip en zet hij zijn robot in de sneeuw neer. Hij maakt er enkele foto’s van, waaronder de foto die voorkomt in de Noordpool-Arlikoop-werken.
Panamarenko, Noordpool-Arlikoop, 2004, inkjetprint op polyester-coated canvas, 136,2x101,8 cm / 139,5x105,5 cm, courtesy of Deweer Gallery & the artist
Panamarenko naast de Noordpool-Arlikoop tijdens een interview met de VRT in Deweer Gallery, foto gemaakt 2 februari 2018.

Op het dak van de Deweer Gallery staat Panamarenko’s levensgrote, bronzen sculptuur Klapperschroef-Rugzak-met-Vliegenier (2005), beter gekend als Batopillo. Het werk symboliseert het verlangen naar vrijheid. Het originele werk is opgenomen in de vaste collectie van het Gemeentemuseum in Den Haag. Er zijn nog drie bronzen afgietsels beschikbaar.
Panamarenko, Batopillo, 2005, brons, 205x93x80 cm, courtesy of Deweer Gallery & the artist
Panamarenko, Batopillo, 2005, potlood, kleurpotlood en stift op papier, 189x150 cm / 212x182 cm, courtesy of Deweer Gallery & the artist
Panamarenko, Panama: Aeromodeller I (Model voor luchtschip) (Model for aircraft), 1984, metaal, beschilderd cellofaan, balsa, koper, draad, propellers in hout en kunststof, jerrycans, 48x107x34 cm / sokkel: 45x151x61 cm / plexiglas: 69x150x60 cm, courtesy of Deweer Gallery & the artist

Panamarenko heeft ook veel tekeningen en modellen  gemaakt, soms a priori aan de objecten (zoals zijn ontwerptekeningen), soms a posteriori, kwestie van na te gaan of er verbeteringen of wijzigingen dienden/konden worden aangebracht.

De diverse werken getuigen van de veelzijdigheid van de kunst van Panamarenko. Elk werk afzonderlijk geeft blijk van zijn verrassende, authentieke universum.

© SC

Addendum: de Deweer Collection bevat een imposante verzameling werken van Panamarenko. Met onder andere Scotch Gambit, Magnetische schoenen (verwijzend naar Panamarenko's performance in de Wide White Space Gallery), K2. The 7000-Meter High Flying Jungle and Mountain Machine (documenta 1992), Helikopter, Batopillo, Rug Umbilly IV en Bobby’s carpet.

Panamarenko, Scotch Gambit, 1966-1999, aluminium, metaal, inox, 6x10x16 m, Courtesy Deweer Collection, Otegem

Panamarenko, Magnetische schoenen, 1966-1967, leren schoenen, electrische bedrading, schakelaren, 34x28,5x23 cm, Courtesy Deweer Collection, Otegem © Gerald Van Rafelghem






Panamarenko, K2. The 7000-Meter High Flying Jungle and Mountain Machine, 1991, aluminium, styropor, polyurethaan, nylon, kevlar, rubber, perspex, vilt, 90x125x330 cm, Courtesy Deweer Collection, Otegem © Gerald Van Rafelghem


Panamarenko, Helikopter, 1973-1986, plastiek, metaal, hout, vilt, verf, 100x900x500 cm, Courtesy Deweer Collection, Otegem © Claudy Kremer

Panamarenko, Batopillo, 2005, brons, 205x93x80 cm, Courtesy Deweer Collection, Otegem © Gerald Van Rafelghem



Panamarenko, Rug Umbilly IV, Courtesy Deweer Collection, Otegem

Panamarenko, Bobby's carpet, Courtesy Deweer Collection, Otegem, © Fotostudio Eshof

***
Panamarenko werd geboren in 1940 in Antwerpen. Hij woont in Michelbeke, België. Hij studeerde aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen. Hij kreeg de Cultuurprijs Beeldende Kunst van de Vlaamse Gemeenschap, België in 1998 en een eredoctoraat aan de Universiteit  van Hasselt in 2010.
Hij had in 2014-2015 een solotentoonstelling ‘Panamarenko Universum’ in het M HKA in Antwerpen. In 2014 werd hij ook uitgenodigd voor een solo in de Städtische Galerie Delmenhorst in Duitsland. Verder had hij onder andere solotentoonstellingen in CC Scharpoord, Knokke-Heist (2011), MODEM, Debrecen, Hongarije (2010), FRAC Nord - Pas de Calais, Duinkerke, Frankrijk (2009), Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België, Brussel (2005), Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia, Madrid, Spanje (2002), MARTa, Herford, Duitsland (2002), S.M.A.K., Gent (2001), Musée Jean Tinguely, Bazel, Zwitserland (2000), Dia Center for the Arts, New York, V.S. (2000), Hayward Gallery, Londen, V.K. (2000), Fondation Cartier, Parijs, Frankrijk (1998) en diverse musea in Japan zoals het National Museum of Art, Osaka (1992). Panamarenko nam deel aan verschillende groepstentoonstellingen, onder andere in MUDAM, Luxemburg (2015), Biënnale van Sydney, Australië (2002), Museum of Modern Art, New York, V.S. (2000), Biënnale van Venetië, Italië (1997 en 1990), drie edities van Documenta in Kassel, Duitsland (1992, 1977 en 1972). Zijn werk is opgenomen in verschillende openbare en particuliere collecties zoals Middelheim Museum, Antwerpen, M HKA, Antwerpen, S.M.A.K., Gent, Grand Hornu - Musée des Arts Contemporains, Hornu, België, Mu.ZEE, Oostende, Musée d'Art Moderne et Contemporain (MAMCS), Straatsburg, Frankrijk, MARTa Herford, Herford, Duitsland, Städtisches Museum Abteiberg, Mönchengladbach, Duitsland, Kunstmuseum Wolfsburg, Duitsland, Kröller-Müller museum, Otterlo, Nederland, Museum het Domein, Sittard, Nederland, Gemeentemuseum Den Haag, Den Haag, Nederland, ASU Art Museum - Arizona State University Art Museum, Tempe, V.S.A., Carré d’Art - Musée d’Art Contemporain, Nîmes, Frankrijk.


English version:

If Panamarenko didn’t exist, they should invent him. The self-declared fantasist needs no introduction. From the end of the ’60s until his retirement in 2005 he spent his time constructing a childlike dreamworld - ranging from handbuilt submarines, flying saucers and zeppelins to cars and chicken-like birds, the so called Archaeopterices. His wonderment was the perfect soil for his poetic creations, always striking the balance between technology and esthetics, and now on the way to eternal youth!

Deweer Gallery possesses a treasury worth of Panamarenko’s works, and that’s hardly an overstatement. Between the early ’80s and 2005 the Deweer family collected an impressive number of masterpieces, such as V1 Barada Jet (1991), IJsvogel (2003) and Donnariet (2003). Besides unique objects like these, the family owns numerous drawings, (scale) models, photographic prints, multiples and graphics by the artist. Deweer Gallery is the only gallery in Belgium to put such a large number of Panamarenko’s work up for sale. It’s the ninth solo exhibition by the artist in Otegem. Now, for the first time, Deweer presents an overview of all the available artwork.

The collaboration between the Deweer family and Panamarenko is a special one for several reasons. “The most beautiful history between Panamarenko and a gallery can be found in Otegem,” said Adriaan Raemdonck, chairman of the Belgian modern and contemporary art galleries, recently. This unique history stems from the mutual trust that has blossomed on both sides over time. In the early ’80s Mark Deweer bought his first work by Panamarenko. His conviction and admiration has continued to grow ever since then, as did the unconditional support and mutual respect.

One of the exhibition’s showpieces is V1 Barada Jet (1991). Panamarenko considers this wooden jet aircraft with reaction engine to be one of his most important and successful realisations ever. Inspiration for this piece was drawn from a haunting memory. When he was four years old, at the end of WWII, his mother and he witnessed a German V1 bomber drop a bomb over Deurne. The images, sounds and emotions he experienced have left a lingering imprint on the artist.

We are also pleased to be able to present to you two Polistes (1990). These rubber cars with jet propulsion were based on the big Polistes car (1974), part of the collection of the Kröller-Müller Museum in Otterlo, the Netherlands. The elasticity of the rubber makes a suspension system superfluous, absorbs vibrations and comes in handy in the event of a collision.

Another remarkable object, sprouted from Panamarenko’s fascination with the cosmos, is the flying saucer Bing of the Ferro Lusto (1997). This work should be seen as part of Ferro Lusto, a “fictional spaceship, eight hundred metres long and suited for four thousand people who do nothing but fight, because what else is there to do?” according to the artist. Bing refers to the engine. Panamarenko’s space project and research was encompassingly named Journey to the Stars.

Another essential piece is IJsvogel (2003). This flying structure catches the eye thanks to its fragility, its dragonfly-esque lightness and its impressive wingspan. Panamarenko initially set up the work next to his farm in Michelbeke. Icy temperatures brought along some snowfall, creating a snowy layer on the transparent wings, which in turn inspired the title of the work.

Deweer Gallery is also proud to present Donnariet (2003), the first watercraft Panamarenko designed to hold two passengers. This key work floats like a boat, whilst the window of the cockpit and the tail fin remind us of a submarine and a whale. On the 29th of August 2003 the artist tested Donnariet on a pond in the garden behind his farm, which was recorded on camera. “Since you cannot use it for diving and the apparatus only partly dips beneath the water surface, it’s really like an underwater pedalo,” says Panamarenko.

Another fabulous creation is Noordpool-Arlikoop (2004), a miniature robot Panamarenko took with him on his honeymoon to the North Pole. The artist and his wife Eveline Hoorens went on a cruise with a Russian nuclear icebreaker. In the night of 9 July 2004, near the North Pole, Panamarenko left the ship and placed his robot in the snow. He took a few pictures, including the picture seen in the Noordpool-Arlikoop works.

On the roof of the Deweer Gallery, we find Panamarenko’s life size, bronze sculpture entitled Klapperschroef-Rugzak-met-Vliegenier (2015), better known as Batopillo. The work symbolises the desire for freedom. The original piece has been adopted into the permanent collection of the Municipal Museum in The Hague. However, three bronze casts of Batopillo are still available.

Panamarenko also made numerous drawings and (scale) models; sometimes a priori to the objects (like his design sketches), sometimes a posteriori, to assess whether improvements or adaptations could/should be made.

The different works bear witness to the versatility of Panamarenko’s art. Each piece in itself is a demonstration of his surprising, authentic universe. 

© SC

***

Panamarenko was born in 1940 in Antwerp, Belgium. He lives in Michelbeke, Belgium. He studied at the Royal Academy of Fine Arts in Antwerp. He received the Flemish Culture Prize for Visual Arts 1998, Belgium and a honorary doctorate from the University of Hasselt in 2010.
He had a solo exhibition ‘Panamarenko Universum’ in 2014-2015 at the M HKA - Museum of Contemporary Art in Antwerp, Belgium. In 2014 he was invited for a solo in the Städtische Galerie Delmenhorst, Germany. Besides, he had solo exhibitions in amongst others CC Scharpoord, Knokke-Heist, Belgium (2011), MODEM, Debrecen, Hungary (2010), FRAC Nord - Pas de Calais, Dunkerque, France (2009), Royal Museums of Fine Arts of Belgium, Brussels, Belgium (2005), Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia, Madrid, Spain (2002), MARTa, Herford, Germany (2002), S.M.A.K. (Museum of Contemporary Art), Ghent, Belgium (2001), Musée Jean Tinguely, Basel, Switzerland (2000), Dia Center for the Arts, New York, U.S.A. (2000), Hayward Gallery, London, U.K. (2000), Fondation Cartier, Paris, France (1998) and diverse musea in Japan such as the National Museum of Art, Osaka (1992). Panamarenko also took part in different group exhibitions, such as MUDAM, Luxembourg (2015), Biennale of Sydney, Australia (2002), Museum of Modern Art, New York, U.S.A. (2000), Venice Biennale, Italy (1997 and 1990) and three editions of Documenta, Kassel, Germany (1992, 1977 and 1972). His work is present in many public and private collections such as Middelheim Museum, Antwerp, Belgium, M HKA, Antwerp, Belgium, S.M.A.K. (Museum of Contemporary Art), Ghent, Belgium, Grand Hornu - Musée des Arts Contemporains, Hornu, Belgium, Mu.ZEE, Ostend, Belgium, Musée d'Art Moderne et Contemporain (MAMCS), Strasbourg, France, MARTa Herford, Herford, Germany, Städtisches Museum Abteiberg, Mönchengladbach, Germany, Kunstmuseum Wolfsburg, Germany, Kröller-Müller museum, Otterlo, The Netherlands, Museum het Domein, Sittard, The Netherlands, Gemeentemuseum Den Haag, The Hague, The Netherlands, ASU Art Museum - Arizona State University Art Museum, Tempe, U.S.A., Carré d’Art - Musée d’Art Contemporain, Nîmes, France.



Comments

Popular posts from this blog

Yves Velter

Brief aan Yves Velter, geschreven naar aanleiding van de vernissage van de tentoonstelling Soul Contractions in de Paardenstallen in Kortrijk. 27.04.2019.

Beste Yves,
Relatief recent nodigde je me uit om een bezoek te brengen aan je atelier in de Romestraat in Oostende. We zijn geen intimi, ons contact bleef vooralsnog beperkt tot een beleefdheidsgroet op een vernissage. Je werk had ik wel al gezien. Zoals het monumentale tableau ‘Gaze of Hesitation’ dat dit najaar nog te zien was in de Mesdag Collectie in Den Haag. Dertien mensen in een zwart kostuum zijn er rond een reusachtige tafel iets aan het doen, wat nog het meest lijkt op vergaderen. Het tafelblad viel me meteen op. Je verbeeldt er immers een wateroppervlak dat me deed denken aan een diepe, onvoorspelbare oceaan. Het gesprek tussen de verschillende personages leek me afstandelijk. Dat meende ik af te leiden uit de strakke vormen, het grijsblauwe coloriet, maar misschien nog in de eerste plaats uit de gezichten. Daar waar ik oge…

LABOUR

Komplot brengt hedendaagse kunst naar Constantin Meuniermuseum
Kapitalisme, vroeger en nu
In het Constantin Meuniermuseum vindt een primeur plaats: een tijdelijke groepstentoonstelling met hedendaagse kunst. Onder de titel ‘LABOUR’ selecteerde curator en directeur van het nomadische curatorencollectief Komplot Sonia Dermience tien kunstenaars die aan de hand van bestaand of nieuw werk onderzoeken wat het sociaalrealisme en arbeid vandaag betekent.

We besluiten ons bezoek te combineren met een passage langs BOZAR. In dit kunstencentrum loopt momenteel (onder andere) de verdienstelijke expo ‘Bernard van Orley’. Maar waar het in BOZAR over de koppen lopen is, is er in het Meuniermuseum geen kat te bespeuren. En dat is eigenaardig. Constantin Meunier (1831-1905) is een van België’s grootste schilders/beeldhouwers. Hij verwierf succes met zijn waardige en grootse visualisaties van arbeiders. Van mijnwerkers tot glasblazers - Meunier verleende ze de status van helden van de industriële revolut…

delighted despondence

Buscábamos una diligencia a todo trance con mulas viciadas, dispuestas a rodar por los edificios, a romper los arreos y a matar al mayoral Darío de Regoyos
Loss and mourning, melancholy and dark beauty. These are the ingredients of La España Negra [Black Spain], a book that can be described as an alternative guide to wander through northern and central Spain, from the Cantabrian coast and the Basque Country to Madrid. This little jewel, published in 1898, is a child born out of a journey made in 1888 by two intimate friends, namely Belgian symbolist poet Émile Verhaeren and Spanish painter, and co-writer, Darío de Regoyos. It is a rare artistic dialogue between Spain and Flanders during the fin de siècle. Both having lost a parent - Verhaeren his father and Regoyos his mother - they started their travels as a way to mourn, to process their pain and create new memories and works that welled up from the depths of their soul.



Verhaeren and Regoyos searched for remote villages far from the b…

AMBERES - ROBERTO BOLAÑO - ANTWERP

Displaying a raw energy that he would later develop to establish himself as one of the most original writers of his generation, Roberto Bolaño’s early experimental novella Amberes (English: Antwerp) is a source of inspiration for a homonymous group exhibition at M HKA in Antwerp. Sofie Crabbé had a conversation with senior curator Nav Haq about the creativity, power and relevance of Bolaño’s writing and how it resonates in both contemporary and historical art.

Sofie Crabbé: Why did you choose Amberes as a source of inspiration for an exhibition?
Nav Haq: When I moved to Antwerp several years ago, a friend gave me a copy of this novella. I liked the fact that the prose’s actual relation to Antwerp remains elusive. The book is not about Antwerp. It would be really uninteresting to make a straight ‘Antwerp’ show. This exhibition is a way to do something more ambiguous. I am interested in the blurring between places in Amberes. Some places are like alter-egos for other places. Most of the s…

David Denil

Met het boek LET US NOT FALL ASLEEP WHILE WALKING toont David Denil zich naast een clever beeldenmaker, een erudiet verteller en een voortreffelijk onderzoeker en analyticus. In deze lijvige pil brengt hij op een uiterst eigenzinnige, compromisloze manier stukken uit de turbulente geschiedenis van Oekraïne in kaart, meer specifiek de burgerrevolutie op het Onafhankelijkheidsplein in Kiev - Maidan. Op 21 november 2013 vond daar de eerste van een golf demonstraties plaats tegen de corruptie en de rechtsonzekerheid. Een deel van de bevolking wilde het lot van Oekraïne aan de Europese Unie verbinden in plaats van aan Rusland.
LET US NOT FALL ASLEEP WHILE WALKING - een adaptatie van de frase ‘don’t let me walk around asleep’ uit het gedicht Days are Passing, Nights are Passingvan Taras Shevchenko - is een dynamisch en doorwrocht boek. Denil belicht er verschillende facetten van het conflict via found footage en eigen geënsceneerde fotografische opnames zwevend tussen droom en realiteit en o…

Lina Bo Bardi

Brazilië's best bewaarde geheim
Lina Bo Bardi (1914-1992), Italiaans-Braziliaans multitalent, zou ‘Brazilië’s best bewaarde geheim’ zijn. Een halve eeuw was ze een centrale figuur binnen de cultuur van Brazilië. Haar bijdrage aan disciplines als architectuur en vormgeving is aanzienlijk. In het Design Museum van Gent kan je momenteel naar een klein fragment van haar oeuvre gaan kijken. Verschillende modernistische meubels staan er uitgestald, hoofdzakelijk ontworpen tussen 1948 en 1951 en geproduceerd in de Estúdio Palma, de praktijk die ze samen met de Italiaanse architect Giancarlo Palanti had opgericht. Lina Bo Bardi is echter zoveel meer. We doken in de diverse facetten van haar invloedrijke, complexe oeuvre en troffen er visie, innovatie en onverstoorde moed, wars van het narratief waarin ze opereerde, dat een mannelijke superioriteit dicteerde. ‘Ik ben een architect. Ik kan niet doorheen muren gaan. Ik ben geen heks. Het enige dat ik met muren kan doen is ze afbreken.’
Het is …

Sébastien Reuzé

Sébastien Reuzé onderzoekt het wezen van fotografie in FOMU
Een omgeving waar je in opgaat
‘Licht dat papier treft.’ De essentie van fotografie laat zich lapidair  samenvatten. De Franse fotograaf Sébastien Reuzé onderzoekt het wezen van fotografie, zijn bouwstenen. Zo blijkt ook in de tentoonstelling ‘Hotel Solaire’ in het FOMU Antwerpen waar hij kleuren, vormen en materialen inzet als woorden en zinnen van een eigen imaginair ‘univers ailleurs’ dat - als een carnivore plant - mooi oogt, maar ook gevaarlijk kan zijn. “Mijn beelden laveren tussen verschillende lezingen; ze zijn zoals een koorddanser, zoekend naar een evenwicht.”

Al wandelend doorheen de expositie voel je meteen: hier is geen documentair fotograaf aan het werk. We kijken naar fragmenten van de werkelijkheid, turen in een soort spiegels, het resultaat van analoge opnames geprint op gemanipuleerd lichtgevoelig papier. Amper hebben we een stap in de expo gezet of daar ontvouwt de zon zich in haar volle omvang. Op verschillen…

Les Monseigneurs

Gent - LUCA School of Arts 
Les Monseigneurs  Victor Verhelst - MA Grafisch Ontwerp Thomas Renwart - MA Textielontwerp
Fantasiewezens, poëtische zinnen en (on)herkbenbare, botanische vormen: wie in het atelier van het kunstenaarsduo Les Monseigneurs ronddwaalt, struint door een schier oneindig vat vol inspiratie. Het is de humus, de ‘grafische tuin’ die de twee zelfverklaarde ‘tuinmannen’ vertalen naar extravagant gekleurde ontwerpen voor (wand)tapijten. ‘Dit is slechts het begin van ons levensproject, notre jardin ne perira jamais.’ Les Monseigneurs bestaat uit grafisch ontwerper Victor Verhelst (1997) en textielontwerper Thomas Renwart (1995). Vanuit een gedeeld engagement sloegen ze in september 2018 de handen in elkaar: het begin van een continue kruisbestuiving die hen geen windeieren legde. De oogst van het eerste jaar bestaat uit diverse (wand)tapijten die dualismen zoals kunst versus design of klassiek versus eigentijds ondermijnen. Het zijn stuk voor stuk unieke stukken die functi…

Dirk Braeckman

Na vier intense jaren waarin hij o.a. ons land vertegenwoordigde op de Biënnale van Venetië en exposities had van Texas tot Tsjechië, stelt Dirk Braeckman met ‘Dear deer ,’ nog eens tentoon bij zijn galerie Zeno X. De Belgische meester van de fluwelen betovering blijft er zijn nuchtere zelve bij. De verhoogde zichtbaarheid stimuleert, maar hij houdt het kleinschalig.
Braeckman wordt vaak in een adem geassocieerd met analoge, tijdloze prints op barietpapier, een non-conventionele, experimentele aanpak en uitgesponnen gradaties van grijs naar zwart, of omgekeerd. ‘Dear deer ,’ laat ons zien dat de tussen Gent en Waarschoot laverende kunstenaar zoveel meer registers bespeelt. In deze expo ontwaren we bv. werk in kleur. Dit is weliswaar geen primeur en het aandeel van kleurtinten blijft beperkt tot vier prints, maar voor Braeckmans doen is dit ongewoon. Neem nu het beeld ‘Dear deer , I hope’. Een merkwaardig alchemistisch samenspel van coloriet zorgt er voor een atmosferische, zinderende e…