Skip to main content

Egon Van Herreweghe


Clooney in alle smaken

Arme George. Egon Van Herreweghe fileert het reclamemerk 'George Clooney' (Nespresso, horloges), waarna er van de man niet veel meer overblijft.

Sinds 2007 leent Amerikaans acteur en regisseur zijn gezicht aan Nespresso. De belofte van seks en succes gebruiken om de goedgelovige consument producten aan te smeren. Het is de oudste reclametruc ter wereld, maar het werkt nog altijd. ‘Ik kan George Clooney misschien nooit bereiken, maar ik kan wel dezelfde koffie drinken als hij,’ zo luidt de achterliggende gedachte. Ah, is Nespresso niet vooral duur en nep - je krijgt de gemalen koffiebonen zelfs nooit te zien. ‘Nespresso vormt het prototype van de hygiënische keuken, maar dit komt niet overeen met het echte leven’, zegt kunstenaar Egon Van Herreweghe. De macht van marketing, de idolatrie en de geveinsde luxe van dit bakje troost vormen de inzet van zijn meest recente tentoonstelling in Hopstreet Gallery.


gallery view, Egon Van Herreweghe, Discovery © hv-studio, courtesy the artist & Hopstreet Gallery

De locatie van de expo bevindt zich, oh ironie, in een zijstraat van de Louizalaan. In deze winkelstraat van klatergoud en bling bling in hartje Brussel opende de allereerste Nespresso-winkel in België zijn deuren. Bij het betreden van de galerie is er geen ontkomen aan. Van alle kanten glimlacht een meer dan levensgrote afbeelding van het gezicht van George Clooney ons schaapachtig toe. Dertien prints in totaal. Bijna slaat de ontgoocheling toe. Dertien keer hetzelfde werk? Dertien keer de gewezen witjas uit de ziekenhuisserie ER die ons met een vragende frons aankijkt? Het lijken wel foto’s waarboven een roestbruine filter is geplaatst. ‘Nee, dit zijn geen foto’s, maar zeefdrukken. Elk beeld bestaat uit een ander pigment verkregen door verschillende capsules met dezelfde koffiesmaak te laten inkoken’, legt Van Herreweghe uit. ‘Als je goed kijkt merk je kleine nuances tussen de prints.’ Inderdaad, de verschillen zijn minimaal, maar eens je het weet toch ook weer duidelijk zichtbaar.

Gallery view, Egon Van Herreweghe, from the series George Clooney for Nespresso, 2017, coffee-ink on paper © hv-studio, courtesy the artist & Hopstreet Gallery

Egon Van Herreweghe, George (Livantino) from the series George Clooney for Nespresso, 2017, coffee-ink on paper, 91,5 x 91,5 cm, kader 103 x 103 cm © courtesy the artist & Hopstreet Gallery

Egon Van Herreweghe, George (Capriccio) from the series George Clooney for Nespresso, 2017, coffee-ink on paper, 91,5 x 91,5 cm, kader 103 x 103 cm © courtesy the artist & Hopstreet Gallery

Egon Van Herreweghe, George (Volluto) from the series George Clooney for Nespresso, 2017, coffee-ink on paper, 91,5 x 91,5 cm, kader 103 x 103 cm © courtesy the artist & Hopstreet Gallery

gallery view, Egon Van Herreweghe, from the series George Clooney for Nespresso, 2017, coffee-ink on paper © hv-studio, courtesy the artist & Hopstreet Gallery

‘Clooney beschouw ik als een heilige van deze tijd. Samen met andere beroemdheden, zoals bijvoorbeeld Victoria’s Secrets 'angel' Heidi Klum, verkoopt hij een levensstijl. George Clooney en Heidi Klum bekleden een positie die amper wordt bevraagd. Het zijn verzinsels, geen mensen’, vertelt de kunstenaar. Zijn achterdocht doet vermoeden dat er ook een goede journalist in hem schuilt. ‘Die geregisseerde realiteit van iemand als George Clooney intrigeert me. Zijn gebetonneerde kapsel. Zijn quasi-onveranderlijke gezicht. Zijn vaderlijke, mature looks. Hij is een levend standbeeld. En dan het tequillamerk Casamigos dat hij in 2013 met zijn motorvriend en getuige Rande Gerber oprichtte, en dat ze vorig jaar voor bijna één miljard dollar verkochten. In enkele jaren tijd van niets naar de zevende hemel. Dat is niet voor iedereen weggelegd. Het is een illusie dat we die man kennen.’

‘Hebben jullie de gevel bekeken bij het binnengaan?’ Ietwat verbaasd staren we elkaar aan. Werkelijk niemand heeft er iets speciaals opgemerkt. Ten onrechte, op de metershoge etalageramen is op afficheformaat een impressie van een maanlandschap bevestigd. Het lijkt verdacht veel op een doordeweeks etalageraam, waarvan je er op de Louizalaan wel twaalf in een dozijn vindt. ‘Dit landschap fungeerde als backdrop voor de presentatie van een Omega-horloge. George Clooney leende z’n looks en imago (lees: z’n aura van klasse, engagement en zin voor humor) immers niet alleen aan Nespresso.’ Wat hij aanraakt, verandert nu eenmaal in goud. Dat is althans de perceptie. Het horloge is op de affiche nergens te bespeuren. Deze verving Egon Van Herreweghe door een lichtgevende mini-vitrine. Verwacht je echter niet aan een 24 karaat goud of een of andere exclusieve, diamanten ring. Nee, twee zandkoekjes in de vorm van damesschoenen staan er te blinken. ‘De vorm is geïnspireerd op de “N” van Nespresso, het merklogo. Er zit bovendien een verwijzing in naar de inkttekeningen van stiletto’s die Andy Warhol in de jaren 1950 (het begin van z’n carrière) ontwierp voor schoenfabrikant Israel Miller’, verklaart Egon Van Herreweghe.

gallery front view © hv-studio, courtesy the artist & Hopstreet Gallery

gallery front view detail © hv-studio, courtesy the artist & Hopstreet Gallery

Staan we hier oog in oog met louter een leuk trouvaille? Nee, toch niet. Elk detail van deze expo is doordacht en klikt wondermooi in elkaar. Pièce de resistance is de ranke sculptuur Discovery waarmee de expo afsluit. Discovery is niet alleen een commerciële term die refereert naar de Discovery Boxes van Nespresso. Het knipoogt ook naar een van de vijf operationele Amerikaanse spaceshuttles, of, zo je wil, naar een van de twee schepen waarmee Brits ontdekkingsreiziger James Cook rond 1770 over de Grote Oceaan reisde. Van Herreweghe’s Discovery bestaat uit een sobere houten sokkel waarop een transparante piramide van synthetisch acrylaat prijkt. In het midden zweeft een koffiecapsule boven een - eveneens zwevend - maanoppervlak. Werd een bakje troost ooit zo onbestemd, zo ongrijpbaar, jawel, zo sacraal weergegeven? ‘De capsule wordt zodanig opgetild, als was het het Lichaam van Christus, een geconsacreerde hostie uitgestald in een monstrans’, zegt de kunstenaar. ‘In de reclamewereld is de presentatie, de verpakking zo belangrijk.’ Van Herreweghe’s religieuze parallellen zijn niet zo onschuldig. Kunnen we termen als een heilige en het Lichaam van Christus wel hanteren in een hyperkapitalistische context? Gaat aan de status als heilige geen martelaarschap vooraf? Zitten in de Bijbel niet net een aantal passages waarin de afgoderij en de verlokkingen van het geld aan de kaak worden gesteld? Maar daar zit de ironie natuurlijk.


gallery view, Egon Van Herreweghe, Discovery © hv-studio, courtesy the artist & Hopstreet Gallery

In contrast met deze verfijnde uitvoering lonkt in het midden van de ruimte een fake bronzen afgietsel van Andy Warhol. De pop-art figuur is levensgroot afgebeeld. Hij lijkt langoureus te slapen. Of misschien is hij wel dood? Net als de Nespresso die de consument zich - mits even diep in de portemonnee te tasten - kan toe-eigenen, lonkt de verleiding om beelden van mythische personages aan te raken. Zo blijkt ook hier uit de talrijke opgeblonken zones op Warhols lichaam. ‘Dit werk is gebaseerd op een foto gemaakt door Helmut Newton. De technische uitvoering gebeurde door beeldhouwer Brent Redant. In de sculptuur is zijn naam verwerkt’, vertelt Van Herreweghe. ‘Volgens de traditie gaan mensen relikwieën zoenen of er over wrijven, ook al weet iedereen dat het fake is. Het stoort niemand. Mensen willen zichzelf activeren in het verhaal.’ De knipoog naar de zeefdrukken die we in de vorige ruimte zagen is legio. Warhols zeefdrukken van filmsterren als pakweg Marilyn Monroe zijn in het collectieve geheugen gegrifd. Clooney en Monroe associëren we in een adem met clichés uit de consumptiemaatschappij. Andy Warhols gebruik van de visuele taal van de reclame binnen een tentoonstellingsruimte is op het eerste zicht fake, maar is misschien ook wel net echter, omdat ze toegeeft dat het om een constructie gaat. Deze commerciële, visuele strategieën zet Egon Van Herreweghe hier dus in om -of all people - George Clooney weer te geven, dit werkt wonderwel.


gallery view, Egon Van Herreweghe, Sleeping Andy © hv-studio, courtesy the artist & Hopstreet Gallery

© SC 

Alle werken Egon Van Herreweghe, courtesy de kunstenaar en de galerie 

Egon Van Herreweghe - WHO ELSE?, 13.01 t/m 03.03.2018, Hopstreet Gallery, Brussel, gesloten tijdens Art Rotterdam 8, 9 en 10 februari

Dit artikel is gepubliceerd op de website van Metropolis M, 30.01.2018


Comments

Popular posts from this blog

Panamarenko

35 YEARS PANAMARENKO & DEWEER GALLERY - A BRILLIANT STORY SINCE 1983 Als Panamarenko niet bestond, ze moesten hem uitvinden. De zelfverklaarde fantast behoeft geen introductie. Van het einde van de jaren ’60 tot zijn pensioen in 2005 bricoleerde hij een kinderlijke droomwereld - van zelfgebouwde duikboten, vliegende schotels en zeppelins tot auto’s en kipachtige vogels. Zijn verwondering was de perfecte voedingsbodem voor zijn poëtische creaties, steeds balancerend tussen techniek en esthetiek, en nu op weg naar de eeuwige jeugd! Deweer Gallery bezit een schatkamer aan Panamarenko’s, en dat is bezwaarlijk overdreven. Tussen het begin van de jaren ’80 en 2005 verzamelde de familie Deweer een indrukwekkende hoeveelheid topstukken als V1 Barada Jet (1991), IJsvogel (2003) en Donnariet (2003). Naast unieke objecten zijn er ook heel wat tekeningen, modellen, fotografische prints, multiples en grafiek van de kunstenaar. Deweer Gallery is de enige galerie in België die zoveel werk van Pana…

Yves Velter

Brief aan Yves Velter, geschreven naar aanleiding van de vernissage van de tentoonstelling Soul Contractions in de Paardenstallen in Kortrijk. 27.04.2019.

Beste Yves,
Relatief recent nodigde je me uit om een bezoek te brengen aan je atelier in de Romestraat in Oostende. We zijn geen intimi, ons contact bleef vooralsnog beperkt tot een beleefdheidsgroet op een vernissage. Je werk had ik wel al gezien. Zoals het monumentale tableau ‘Gaze of Hesitation’ dat dit najaar nog te zien was in de Mesdag Collectie in Den Haag. Dertien mensen in een zwart kostuum zijn er rond een reusachtige tafel iets aan het doen, wat nog het meest lijkt op vergaderen. Het tafelblad viel me meteen op. Je verbeeldt er immers een wateroppervlak dat me deed denken aan een diepe, onvoorspelbare oceaan. Het gesprek tussen de verschillende personages leek me afstandelijk. Dat meende ik af te leiden uit de strakke vormen, het grijsblauwe coloriet, maar misschien nog in de eerste plaats uit de gezichten. Daar waar ik oge…

David Denil

Met het boek LET US NOT FALL ASLEEP WHILE WALKING toont David Denil zich naast een clever beeldenmaker, een erudiet verteller en een voortreffelijk onderzoeker en analyticus. In deze lijvige pil brengt hij op een uiterst eigenzinnige, compromisloze manier stukken uit de turbulente geschiedenis van Oekraïne in kaart, meer specifiek de burgerrevolutie op het Onafhankelijkheidsplein in Kiev - Maidan. Op 21 november 2013 vond daar de eerste van een golf demonstraties plaats tegen de corruptie en de rechtsonzekerheid. Een deel van de bevolking wilde het lot van Oekraïne aan de Europese Unie verbinden in plaats van aan Rusland.
LET US NOT FALL ASLEEP WHILE WALKING - een adaptatie van de frase ‘don’t let me walk around asleep’ uit het gedicht Days are Passing, Nights are Passingvan Taras Shevchenko - is een dynamisch en doorwrocht boek. Denil belicht er verschillende facetten van het conflict via found footage en eigen geënsceneerde fotografische opnames zwevend tussen droom en realiteit en o…

delighted despondence

Buscábamos una diligencia a todo trance con mulas viciadas, dispuestas a rodar por los edificios, a romper los arreos y a matar al mayoral Darío de Regoyos
Loss and mourning, melancholy and dark beauty. These are the ingredients of La España Negra [Black Spain], a book that can be described as an alternative guide to wander through northern and central Spain, from the Cantabrian coast and the Basque Country to Madrid. This little jewel, published in 1898, is a child born out of a journey made in 1888 by two intimate friends, namely Belgian symbolist poet Émile Verhaeren and Spanish painter, and co-writer, Darío de Regoyos. It is a rare artistic dialogue between Spain and Flanders during the fin de siècle. Both having lost a parent - Verhaeren his father and Regoyos his mother - they started their travels as a way to mourn, to process their pain and create new memories and works that welled up from the depths of their soul.



Verhaeren and Regoyos searched for remote villages far from the b…

AMBERES - ROBERTO BOLAÑO - ANTWERP

Displaying a raw energy that he would later develop to establish himself as one of the most original writers of his generation, Roberto Bolaño’s early experimental novella Amberes (English: Antwerp) is a source of inspiration for a homonymous group exhibition at M HKA in Antwerp. Sofie Crabbé had a conversation with senior curator Nav Haq about the creativity, power and relevance of Bolaño’s writing and how it resonates in both contemporary and historical art.

Sofie Crabbé: Why did you choose Amberes as a source of inspiration for an exhibition?
Nav Haq: When I moved to Antwerp several years ago, a friend gave me a copy of this novella. I liked the fact that the prose’s actual relation to Antwerp remains elusive. The book is not about Antwerp. It would be really uninteresting to make a straight ‘Antwerp’ show. This exhibition is a way to do something more ambiguous. I am interested in the blurring between places in Amberes. Some places are like alter-egos for other places. Most of the s…

Lina Bo Bardi

Brazilië's best bewaarde geheim
Lina Bo Bardi (1914-1992), Italiaans-Braziliaans multitalent, zou ‘Brazilië’s best bewaarde geheim’ zijn. Een halve eeuw was ze een centrale figuur binnen de cultuur van Brazilië. Haar bijdrage aan disciplines als architectuur en vormgeving is aanzienlijk. In het Design Museum van Gent kan je momenteel naar een klein fragment van haar oeuvre gaan kijken. Verschillende modernistische meubels staan er uitgestald, hoofdzakelijk ontworpen tussen 1948 en 1951 en geproduceerd in de Estúdio Palma, de praktijk die ze samen met de Italiaanse architect Giancarlo Palanti had opgericht. Lina Bo Bardi is echter zoveel meer. We doken in de diverse facetten van haar invloedrijke, complexe oeuvre en troffen er visie, innovatie en onverstoorde moed, wars van het narratief waarin ze opereerde, dat een mannelijke superioriteit dicteerde. ‘Ik ben een architect. Ik kan niet doorheen muren gaan. Ik ben geen heks. Het enige dat ik met muren kan doen is ze afbreken.’
Het is …

Les Monseigneurs

Gent - LUCA School of Arts 
Les Monseigneurs  Victor Verhelst - MA Grafisch Ontwerp Thomas Renwart - MA Textielontwerp
Fantasiewezens, poëtische zinnen en (on)herkbenbare, botanische vormen: wie in het atelier van het kunstenaarsduo Les Monseigneurs ronddwaalt, struint door een schier oneindig vat vol inspiratie. Het is de humus, de ‘grafische tuin’ die de twee zelfverklaarde ‘tuinmannen’ vertalen naar extravagant gekleurde ontwerpen voor (wand)tapijten. ‘Dit is slechts het begin van ons levensproject, notre jardin ne perira jamais.’ Les Monseigneurs bestaat uit grafisch ontwerper Victor Verhelst (1997) en textielontwerper Thomas Renwart (1995). Vanuit een gedeeld engagement sloegen ze in september 2018 de handen in elkaar: het begin van een continue kruisbestuiving die hen geen windeieren legde. De oogst van het eerste jaar bestaat uit diverse (wand)tapijten die dualismen zoals kunst versus design of klassiek versus eigentijds ondermijnen. Het zijn stuk voor stuk unieke stukken die functi…

Arian Christiaens

HOME

Terwijl de ontmoeting met het nieuwe coronavirus wereldwijd bij de meest kwetsbaren - fysiek, mentaal en/of economisch - een gitzwart spoor nalaat, ontwaren we ook positieve geluiden. De herwonnen tijd, ontstaan door de lockdown light, blijkt een ideale voedingsbodem voor creatieve experimenten. De Gentse fotografe Arian Christiaens bijvoorbeeld maakt iedere dag een familieportret van haar 4-koppige gezin.Een jaar geleden kwam je voor het eerst naar buiten met Xenia, een portret van je zus die vroeger je broer was. Xenia is gebaseerd op archieffoto’s en nieuw beeldmateriaal, en bestrijkt een tijdsspanne van zeventien jaar. De aangrijpende beelden van het fysieke en psychologische veranderingsproces staan sindsdien op m’n netvlies gebrand. Was dit je afstudeerproject?
Arian Christiaens: Nee, ik behaalde reeds in 2004 een master fotografie aan het KASK. Sindsdien werk ik als docent en ben ik zelfstandig fotograaf in bijberoep. De noodzaak om tijd en ruimte te maken voor eigen artisti…

Marc De Blieck

Hoe verhoudt fotografie zich vandaag tot begrippen als uniciteit, autoriteit en auteurschap? Deze brede vraagstelling en de mogelijke antwoorden zitten diep verankerd in het DNA van SOFAM, een non-profit coöperatieve vennootschap die auteursrechten van visuele kunstenaars in België behartigt. Sinds mei 2018 organiseert SOFAM tweemaal per jaar een tentoonstelling in het Europees Huis van de Auteurs (EHA) waar het is gevestigd. De uitgepuurde expo SAVE AS IMAGE van fotograaf en beeldend kunstenaar Marc De Blieck die plaatsvindt in de coworking ruimten en het café van EHA zet deze vraagstelling extra in de verf.
Een buste van Nefertiti op een sokkel. Een vitrine met optische meetapparatuur. Keramische dan wel geschilderde bloemen. Een woud. Marc De Blieck beperkt zich tot het in beeld brengen van herkenbare objecten van cultureel belang die we aantreffen in musea, naast Unesco-werelderfgoed. Het gaat om onderwerpen die reeds door anderen zijn geselecteerd o.a. omwille van hun universele w…

Titus Simoens

Titus Simoens heeft zijn eigen stem gevonden. In zijn vierde boek 11:00 am krijgen intimiteit en menselijke emotie opnieuw de hoofdrol. Ditmaal in de vorm van Alfons, een 81-jarige man die zijn dagen lijkt te slijten in banale monotonie en grijze mistroostigheid. Of is dit slechts schijn?


Wie het werk van Titus Simoens een beetje volgt, weet dat hij niet terugdeinst om zijn vertrouwde terrein te verlaten. Zijn debuut Blue, See - Mount Song - Los Domadores (2015) leunde nog sterk aan bij de documentaire fotografie. Remember de beelden van weerloze momenten en strijdbare kameraadschappen van aandoenlijk kleine jongens die school liepen op de uiterst gedisciplineerde Oostendse zeevaartschool IBIS.