Skip to main content

Posts

Showing posts from February, 2015

Lara Gasparotto

Lara Gasparotto (°1989, Luik) is een Belgische fotografe. Haar beelden schommelen tussen dromerige melancholie en onrust, en zijn steeds doordrongen van schoonheid en intimiteit. Zonder meer beklijvend.

Van 7 maart tot 18 april 2015 zal ze voor het eerst tentoonstellen in Galerie Zink, een galerij in Berlijn die onder andere ook Belgisch kunstenaar Rinus Van De Velde vertegenwoordigt. Tijd voor een gesprek met deze jonge kunstenares. “La photographie est un peu magique. Je n’ai pas la clé.”

U komt uit een creatieve familie. Uw vader was schilder en beeldhouwer, en al uw vrienden zijn kunstenaar.

Ik ben opgegroeid op het platteland, tussen defotografie en de boeken. De kunstenaars die me omringden en nog steeds omringen zijn bijzonder bescheiden - humble - zoals dat in het Frans mooi klinkt. Ze zijn zeer getalenteerd, maar ze zijn niet verbonden aan grote kunstgalerijen.

Daisuke Yokota

In de Antwerpse galerie Stieglitz 19 is een tentoonstelling geopend over de serie ‘site/cloud’ van de Japanse fotograaf Daisuke Yokota - wereldbekend omwille van zijn uniek vormgegeven boeken, maar evenzeer befaamd als curiosum dat ’s nachts leeft en werkt. De serie ‘site/cloud’ zweeft in een tijdloos universum tussen een duistere droom en een bevreemdende realiteit. De reeks toont vervormde beelden - doorgaans in vaalgrijze tinten. Vragen als “wie, wat en waar?” blijven onbeantwoord. Elke gezichtsexpressie blijft verborgen. Elke plaatsindicatie blijft verholen.
In de traditie van de Provoke beweging, die als doel had de traditionele, fotografische conventies te deconstrueren, creëert Yokota een eigen, expressieve beeldtaal. Zijn experimentele benadering staat centraal. ‘Site/cloud’ is het eindresultaat van een opeenvolging van digitale fotografie, Photoshop en het herhaaldelijk herfotograferen van de digitale beelden met een analoge camera. Als een ware alchemist ontwikkelt Yokota de …

Garry Winogrand

Derde keer goede keer. Een bezoek aan de retrospectieve van Garry Winogrand in Parijs - finallement! Waarom ik zo gebrand was om deze expo te zien? Misschien wel omdat Winogrand een van de enige fotografen was die de United States van de jaren vijftig tot tachtig met zoveel schwung en energie wist te verbeelden?
In de vier maanden die de tentoonstelling liep ben ik twee keer in Parijs geweest, maar ik ben nooit tot bij Winogrand geraakt. Eergisteren, zondag 8 februari en finissage, was het dan ook echt de allerlaatste kans. Samen met drie enthousiaste jongens - welbespraakte M., spring in ’t veld J., en rijzige zeebonk W. - staan we kwart voor elf aan het Palais de Jeu de Paume. Er staat nog niet zoveel volk. Daags tevoren, bij een eerste verkenning, stuitten we op een rij van misschien wel vijftig meter lang tot ver voorbij de hoek van het Palais de Jeu de Paume. Ons opzet om ’s zondags ’s ochtends een kwartier voor openingstijd te komen is een berekende gok. Algauw blijkt dat we net …